Monthly Archives: January 2012

Male things

During our holidays in the Netherlands I was given an iPhone 4S. One without a simlock and without a SIM card. Once back in South Africa, I wanted to put my new SIM card into the new phone. But this new phone, so it turned out, only fits a very tiny “gnomisch” SIM card. A typically ‘made in China’ card. In Chinese factories, where 8000 tiny Chinese laborers worked through the night after a cup of tea and a biscuit, to manufacture this early launch April 1st product.
The SIM that fits my iPhone 3G is: ra-pa-pa, way too big to fit the 4S!

So what could I do, I tried it anyway. These actions were categorized as hopeless, but you still want to test whether your assumption is based on facts, right?

It didn’t fit.

Then I decided to lean backward in despair, because what else can you do? My sphere of influence has its limits. Furthermore I thought of the approximately zillion other things staring at me from my “Things-to-do” list.

But, I couldn’t get it out of my head, so I started searching on Google, then on YouTube and, on the latter channel, I watched videos of males’ hands and a few full-frame men, seriously- and sometimes even a little nervously, cutting and crafting. No value judgement whatsoever, but the story that men can’t do arts and craft with the children, are incapable of replacing a button on a pair of pants and being unable to wrap gifts? Written off in one fell swoop.

I snapped the computer shut and said to Joost:

‘Well, it seems there lies a trimming task ahead of us.’

And I thought, Steve Jobs might get sick of all this humourously turning in his grave. But anyway.

Joost said, “Are you sure you want to do it yourself?”

Apparently he believed that I would complete this task.

I noticed a bit of doubt in his voice. It’s a fact that my cutting career never progressed any further than cutting the children’s hair: A bit skew, oh no, a little skew again, etc.

But, the SIM card doesn’t need a clever cut, it just needs to be a little shorter.

I thought about alternatives, such as visiting a telephone retailer.

The thing holding me back is the following. When I buy a loaf of bread and ask:

“Can you please slice it?”

They will probably say, “Yes.”

After all, the South African will never say he can’t. Moreover, slicing a loaf of bread is not exactly the most complicated job in the world, right?

If I then add a little warily:

“I’m in a hurry, do you have a bread slicer?”

They still say: “Yes, of course!

After that you might be waiting for at least 10 minutes before the waiter proudly shows you a higgledy-piggledy sliced loaf of bread. You think, my god, I’m glad I asked for a bread instead of a ham. Or for a cream cake. So that from now on people that attend your birthday parties will ask you, ‘Self-sliced?’, instead of “Self-made?”

So, if I decided to visit a phone retailer to trim my SIM card, the salesman would probably ask me:

“Of course madam, how short would you like it to be?”

After which he disappears to return moments later with a SIM card with the size of a grain of rice.

Fortunately it isn’t my problem. It’s a bit like hammering nails into walls, randomly drilling holes and trimming the hedges.

The ultimate male thing.

(To be continued btw)


Tijdens onze vakantie in Nederland kreeg ik een Iphone 4S. Eentje zonder simlock en dus zonder simkaart. Terug in Zuid-Afrika wilde ik mijn simkaart in het nieuwe toestel stoppen. En wat bleek, er past alleen een heeeeel klein kaboutersimkaartje in. Zo’n typisch in China vervaardigd dingetje. In Chinese fabriekjes, waar door 8000 Chineesjes, na een kopje thee en een koekje, de hele nacht doorgewerkt is aan deze vroegtijdig gelanceerde 1 april grap.
De simkaart die nu in mijn Iphone 3G zit, is dus, rapapa, veel te groot!

Dus wat deed ik, ik probeerde het toch. Het zijn  van die kansloze acties, maar je wil toch toetsen of het echt zo is.

Het paste niet.

Toen leunde ik maar even achterover, want ja wat moet je. Ver buiten mijn invloedsfeer deze technische dingetjes. Ik had bovendien nog ongeveer een miljoen andere dingen op mijn to do lijstje staan met uitroeptekens en al.

Maar, ik kreeg het niet uit mijn hoofd, dus ik zocht op Google, toen op Youtube en zag filmpjes van mannenhanden en een enkele volledig in beeld gebrachte man, die heel serieus en soms zelfs een beetje zenuwachtig zaten te knippen en priegelen. Helemaal niet erg verder, maar het hele verhaal van niet kunnen knutselen met de kinderen, niet zelf een knoop aan een broek kunnen zetten en geen cadeautjes kunnen inpakken? In één klap afgeserveerd.

Ik klapte de computer dicht en zei tegen Joost:

‘Nou, dat wordt dus knippen.’

En ik dacht, Steve Jobs wordt nog misselijk van al dat grinnikend gedraai in zijn graf. Maar goed.

Joost vroeg: “Zou je dat wel zelf doen?”

Blijkbaar was hij in de veronderstelling dat ik dit taakje voor mijn rekening zou nemen.

Een beetje twijfel bespeurde ik in zijn  stem. Nu is mijn knipcarrière nooit verder gekomen dan het haar van de kinderen: Beetje schuin, oh nee, weer een beetje schuin, etc. Maar, de simkaart moet slechts kleiner, het behoeft geen knap modelletje.

Ik dacht heel even na over alternatieven zoals naar een winkel gaan.

Maar, als ik hier in Zuid-Afrika een brood koop en vraag:

‘Kunt u het ook snijden?”

Dan zeggen ze: ‘Ja.’

Want, de Zuid-Afrikaan zal nooit zeggen dat hij het niet kan. Bovendien, brood snijden is ook weer niet de aller ingewikkeldste klus op aarde hè.

Als ik vervolgens enigszins op mijn hoede toevoeg:

‘Ik heb een beetje haast, heb je wel een broodsnijmachine?’

Dan zeggen ze nog steeds: ‘Ja, natuurlijk!

Daarna sta je gerust 10 minuten te wachten totdat de bakkersjongen vol trots met een schots en scheef gehakt brood terugkomt. Dat je denkt, mijn god, ik ben blij dat ik een brood vroeg en geen ham. Of slagroomtaart. Dat op verjaardagen in het vervolg niet meer wordt gevraagd: ‘Zelf gemaakt?’, maar: ‘Zelf gesneden?’

Dus, stel dat ik hier naar een telefoonwinkel ga, dan zeggen ze geheid:

‘Natuurlijk mevrouwtje, hoe kort had u ‘m gehad willen hebben?’

Om vervolgens te verdwijnen en even later terug te komen met een simkaart ter grote van een rijstkorrel.

Gelukkig is het niet mijn probleem. Het is namelijk net zoiets als spijkers in muren raggen, willekeurig gaten boren en de heg snoeien.

Een ultiem mannending.

(Wordt vervolgd btw.)

And the bees

“Oh, can someone please suck it out?”
We are visiting this sweltering, delapidated animal farm. It consists of three chickens, a goat and girls who sing songs about hot spaghetti and mashed potatoes while frantically performing infantile dance movements. With every languidly approaching sheep or tame hopping rabbits we come across, I have daughter L. of three years old, hysterically clinging on to me and I think to myself that these animals might suffer from scabies and fleas. While I’m wondering why I’m not in my airconditioned home, practicing educational things from the coach, I’m stung by a bee.

Squeezed between handbag and shoulder, it apparently quickly made the decision to sting me.

From my point of view I now pose a very reasonable question to the people around me.

They’re giving me a pitying look saying: “Yes, it really hurts you know”, and

begin telling me of previous victims:

“Me / my brother / a colleague / someone I know, was also stung once.”

However they do absolutely nothing.

Disaster tourists.

Convinced of my assumption that I would be helped, I repeat the question and point, with sweeping gestures at the sting and I say: “It’s really quite painfull!”

Then somebody leans forward and I start a sentence with words in it like: “Oh thanks/ I’m eternally grateful / you have just saved my life/ we should get married!

But she only pulls the sting out.

Later, when the sheer panic situation subsided just like the swelling (apparently I’m not at all allergic to bee venom) I do wonder whether this is a typical reaction which causes an apathetic state of being.

I have, for example, fairly pronounced apathetic leaning. With the slightest blood / bump / car-accident or suffering in every shape, form or needs, I usually grab my stomach, or cover my mouth with my hands saying:

“Oh no! ‘ or, ‘You CAN NOT be serious?!’

After which I become helpless as well as motionless.  

So, on the first day of the big holiday break I had five children (in the ages 6-10), some of which are not mine, but the housekeepers (Vivian and Petronella) over for a playdate. That they couldn’t swim became painfully obvious when I planned in European terms without any thought of the South African context and suggested: “Please bring the kids’ costumes!” However P. & V. gave me a look and reluctantly told me that the children can’t swim. Oh, of course, I am also in the possession of numerous other embarrassing capacities you can easily live without.

Nevertheless, the kids arrived and practically straight away jumped into the pool. At that moment I was busy searching for water wings that a certain nameless someone ‘put away’ somewhere else than we normally do.

Just as I was about to explode with my youngest on my arm, I saw this head going under and coming up again. So I approached the pool.

The head went down again and this caused some commotion. Yet to me it seemed that the boy almost got to the side of the pool. But then he suddenly turned around. Why, I wondered, did he do that? Why didn’t he move through or step to the right where the water is more shallow? I wasted precious time while I planned my next move, which was totally unrealistic. Anyway, the head went down, I handed my youngest to V. and jumped into the water.

Btw. This doesn’t mean that I would suck bee venom out of someones shoulder. As a matter of fact, I have been thinking about it, and standing very close to someone (while beads of sweat were running down his face because it’s 34 degrees) already makes me feel uncomfortable. Let alone that I would even consider doing something with my mouth to the shoulder of a stranger.



“Oh, kan iemand het er please uitzuigen?!”
We bevinden ons op een bloedhete, aftandse kinderboerderij met drie kippen, een geit en kinderboerderijmeisjes die met doorrookte stem liedjes over mashed patatoes en hot spaghetti zingen, terwijl ze fanatiek infantiele dansbewegingen tentoonspreiden. Bovendien heb ik met elk loom naderend schaap of tam huppelend konijn dochter L. van drie hysterisch om mijn nek hangen en ik bedenk me dat de dieren best wel eens schurft en vlooien kunnen hebben. Terwijl ik me afvraag waarom ik dus niet gewoon thuis in de airco vanaf de bank opvoedkundige dingen roep, word ik gestoken door een bij. 

Gesqueezed tussen tas en schouder, heeft hij zijn keuze blijkbaar snel gemaakt.

Ik vind de vraag in deze uiterst penibele situatie vrij normaal.

Inmiddels staan er mensen om me heen. Ze kijken meewarig en zeggen:  

‘Ja dat doet pijn hè.’ 

En: ‘Ik/ mijn broer/ collega/ iemand die ik ken, had het ook.’ 

Verder doen ze: niks.

Fokking ramptoeristen.

Overtuigt van mijn oplossingsrichting herhaal ik mijn vraag en wijs, met weidse gebaren en onder begeleiding van mijn eigen: ‘Het doet echt best wel pijn!” gejammer, naar mijn schouder. 

Dan buigt iemand voorover. Terwijl ik een zin wil beginnen met woorden erin zoals: ‘Oh thanks, ik ben je eeuwig dankbaar je hebt mijn leven gered en we moeten nu trouwen’, zegt ze: ‘Ik trek de angel er wel even uit.’

En dat was dat.

Ik vraag me later – als de pure panieksituatie net als de bult weer wat geslonken is en dat met dat gif blijkbaar wel mee viel – af of dit nu een situatie is die een apathische staat van zijn met zich brengt.

Zelf heb ik vrij sterke apathische kwaliteiten. Bij de minste of geringste bloed/ bult/ aanrijding en leed in welke categorie dan ook, grijp ik of naar mijn buik, of sla mijn handen voor mijn mond en zeg: ‘Oh nee!’, of ‘Dat MEEEEN je niet!’ En daarna doe ik he-le-maal niets.

Zo had ik op dag één van de vakantie vijf kinderen (leeftijden 6-10) van Petronella en Vivian (de huishoudelijke dames) over de vloer. Dat ze niet kunnen zwemmen werd pijnlijk duidelijk toen ik mijn westerse denkkader zo huppakee op Zuid-Afrika plotte en voorstelde: “Neem je zwemspullen mee!” Waarop P. & V. heel moeilijk keken en schoorvoetend vertelden dat de kinderen niet kunnen zwemmen. Oja, natuurlijk, ik ben ook in het bezit van talrijke andere beschamende capaciteiten waar je verder niks aan hebt.

Desalniettemin sprongen de kinderen zo’n beetje direct na binnenkomst in het water. Op dat moment was ik bandjes voor mijn eigen kinderen bij elkaar aan het graaien die een niet nader te noemen iemand ergens anders had ‘opgeborgen’ dan we altijd doen.

Juist toen ik met de jongste telg op mijn arm op het punt stond te ontploffen, zag ik vanuit mijn ooghoek in het zwembad een hoofd ondergaan en weer boven komen. Dus ik naderde het zwembad.

Het hoofd ging weer onder en er ontstond wat tumult. Toch leek het erop dat het jongetje bijna bij de kant was. Maar dan draait hij ineens om. Waarom, vroeg ik me af, deed hij dit nu weer, waarom bewoog hij niet door of deed een stapje naar rechts waar het minder diep is? Allemaal kostbare tijd verspilt met analyses in mijn hoofd, waar de praktijk dus niet op aansluit.

Goed, het hoofd ging weer onder, ik gaf mijn jongste aan V. en sprong in het water.

Dit betekent overigens niet dat ik zomaar bij wildvreemden bijensteken op schouders zou uitzuigen. Want ik heb daar nog eens over nagedacht en heel dichtbij iemand staan (terwijl het zweet op iemands bovenlip parelt omdat het 34 graden is) vind ik al buitengewoon a-relaxt. Laat staan dat ik überhaupt zou overwegen iets met mijn mond op een wildvreemde schouder te doen.