Monthly Archives: November 2013

Man, man

Het is november en voor sommigen onder ons zonder snor een directe aanleiding de maand movember te noemen – wat al reuze achterlijk is – en plotseling een snor te laten staan. Het kan zijn dat ik nogal obsessief met gezichtsbeharing bezig ben nu man J. die baard heeft. Ik begrijp eigenlijk niet waarom de natuur ons met al dat lichaamshaar heeft opgezadeld. Vallen we er minder door op tijdens het jagen? Hebben we het warmer? Of kunnen we al kalend tenminste nog ergens mee pronken? Anyway, worst verder – om in de mannelijke terminologie te blijven – en vanwege movember een ode aan de man.
 
Ik maakte een afspraak met de tandarts (man). Een kroon moet ik, koninklijker wordt het niet, dus voorruit maar. Ik kon direct langskomen. Ik vond het geen goed teken. Tandartsen moeten het druk hebben, met andere mensen, met nascholing, met de administratie desnoods. Anders zijn ze niet goed. Maar ik had geen keus, ik ken alleen deze, dus ik maakte een afspraak. Niet direct, want ik moest me geestelijk en lichamelijk…. Nee dat is niet waar. Je lichamelijk voorbereiden op de tandarts is onzin. Volgende week ga ik er heen. Fietste ik even later langs een meneer en wie was het? De tandarts. Stond ‘ie gewoon te golfen. Riep ook nog iets over de bakfiets en over hoe fit ik was?! Niks over mijn gebit, maar van 20 meter afstand kun je daar misschien weinig over zeggen. Ik maak me desalniettemin grote zorgen.
 
Dan de parkeerwachten (man). Vorige week werden er spullen uit onze auto ontvreemd. Man J. (man) had hem op slot gedaan. Of ik. Of allebei, of allebei niet misschien. Het zijn de dagelijkse beslommeringen en het bewijs dat er beter een helemaal verantwoordelijk kan zijn dan twee half. Anyway, we kwamen er pas thuis achter en een paar dagen later ging ik verhaal halen bij de parkeerwachten. Ik onderwierp ze aan een kruisverhoor, beschuldigde zo’n beetje een van hen. Dat was niet zo handig, maar toen had ik al gesuggereerd dat het mogelijk die ene kon zijn die zogenaamd grappig deed. Ze ontkenden. Ik weet niet wat ik dan had verwacht, of gedaan als ze zeiden ‘Ja dat klopt, maar wij moeten toch ook ergens van leven, bitch’ maar toch.
 
En dan maak je al die dingen mee en dan moet je ook nog serieus praten met mannen die ineens een plakkaat haar tussen hun neus en bovenlip hebben hangen. 
 
Oké, dit werkt dus niet. Het is heel lastig een ode aan de man te brengen merk ik. Ik probeer het later nog wel eens. In december, alhoewel die maand in het teken staat van mannen met lange baarden etc. 

Voelspriet

Het was een hele tijd man J. met een baard, het werd nooit een logisch geheel. Het is als mannen met snorren in november, een tijdelijk iets. Inmiddels zijn we maanden verder en de baard is gebleven. Soms is het ding kort, soms iets langer, maar heel zeker weet ik dat niet. Ik heb dit laten bezinken en ik denk dat ik een mannelijke voelspriet heb ontwikkeld voor uiterlijkheden. Het is een zorgwekkende ontwikkeling want die voelspriet bestaat natuurlijk helemaal niet. Enfin, ik zie geen verschil tussen lang of kort en ik heb er verder ook geen mening over. Dat is toch erg?!
Het betekent tevens dat ik geen recht van spreken heb als man J. een uiterlijke verandering van mij niet opmerkt. Zo kocht ik laatst schoenen. Lang verhaal. Ik vertel het toch even. De juf van de naschoolse opvang keek op een dag nogal opzichtig naar mijn nieuwe sportschoenen. Adidas – ik ben een groot fan van Adidas, vooral als je het op z’n Frans uitspreekt dus dat doe ik, n’importe waar op de aardkloot ik me bevind.

Of ik dat fijne schoenen vond? Ik voelde een doodlopende situatie aankomen, maar ik kon moeilijk nee zeggen, het zijn sportschoenen mensen, wat zit er níet fijn aan sportschoenen. Dus ik zei ja. Oh, maar dan mocht ik haar schoenen wel hebben! En ik zei: ‘Nee dank je, ik heb nogal een uitgesproken smaak.’ Oh I wish dat ik zo assertief was. In werkelijkheid zei ik dat ik ze overnam als ze mijn maat waren. Die avond bad ik 1. Dat ik grotere voeten had dan de juf. Wat echt een rare wens is, want wie wil er grote voeten hebben? 2. Dat ze het zou vergeten.

De volgende ochtend stond er een enorme doos in de klas van dochter L. (4) met daarin ENORME zwarte sneakers met ingebouwde hak. Ik had die trend zorgvuldig gemeden en zie wat ervan komt. Opgelucht dacht ik, die zijn te groot. En? Ze pasten precies. Ik liep ermee rond en het zag eruit alsof ik rondsjouwde op skischoenen, met elke stap til je je been heel hoog op terwijl dat niet persé nodig is, maar je doet het toch.

En zo onthaalde ik man J. die avond met die enorme dingen aan mijn lijf. Hij zei hoi hoe is het enzo en dat was dat. Niemand zag de schoenen. Ook mensen met voelsprieten niet overigens, want ze liggen lekker te relaxen in de doos.