Monthly Archives: March 2014

Living out of the box

photo1-5Sitting on a plane, all five of us are as ready as we can be for a new expat adventure. We’ve just checked in seven suitcases and three boxes. Everything that’s really important like shoes, clothes, some cutlery and a couple of pans –  husband J. even got to choose some things too – and they all apparently fit into those ten pieces of luggage. Why do you need a 40-foot container when you can survive more than three months with just this, I wonder.

A new Expat adventure

Ah well, a 10-hour day flight with three kids doesn’t leave too much time to lean back and reflect. When we depart the youngest pees on the floor, I knock over my coffee, which I continuously forget and thus step into with the only pair of socks I’ve brought. The kids won’t sleep and after landing the plane taxies exactly long enough for my eldest daughter to vomit. She is the only one we didn’t bring spare clothes for, because she never spills anything. Upon arrival the time difference kicks in. It’s suppertime; people are eating whoppers, socializing and busy as bees, whereas for us it is 2 am. When we learn that the connecting flight to our final destination is delayed, I just want to cry.

WHY do we move?

Why are we doing this? Once upon a time we left the Netherlands for a splendid job opportunity in South Africa. We lived there for three years and now have just left to move to the USA for – you’ve got it – another fabulous job opportunity. Being in the midst of momentary post-arrival misery I can’t think of any good reason for ME to move though.

So why on earth would you become the partner of an expat? Well, there are a few reasons and I would like to share my ‘top five’ with you.

Five reasons to become the partner of an expat

1. Ever wanted to make a career switch? Now is the time. Discover what you really like to do, what you’re really good at and just go for it. It’s a bumpy road and you have to be disciplined and stay focused. BUT, if you find out what makes you really happy, you can be exactly that anywhere.

2. The periodic shifts in location mark significant periods in time with your partner and family. Going through life-changing events (such as moving, good-byes, finding new schools and making new friends) brings you close together and makes you stronger than ever.

3. You can explore countries thoroughly. Living in a country is a totally different experience from simply visiting it. You will discover places only locals know of and get a chance to integrate with people of other cultural backgrounds, with different customs and habits, all of which is eye-opening.

4. Being Dutch has always been a perfect excuse to me. ‘Sorry, I’m very direct, it’s because I’m Dutch.’ As an expat, however, that attitude will get you nowhere. With integrating comes adapting. Of course you will still be you, but the new perspectives and insights you gain will definitely change you. And in my experience, that’s been a positive thing.

5. Last but not least: Life’s a journey unless you make it an adventure. The same goes for the expat life. You can sit back, and only look, or you can make the most of it by really, truly integrating and exploring your new life.

Out the Box

Being an expat means you effectively live out of a box for several months almost every third year. The possibility of truly living the ‘out of the box life’ makes it an adventure. You will have the opportunity to discover what you really like to do, make new friends, integrate and explore. Do that and it will be life-changing. Really.

This was a Guest Blog for Magontheblog.com on March 25th

Kiezen is verliezen

kiezenAls ik wil dat mijn dochter niet weer die afschuwelijke broek aandoet die ik in een vlaag van verstandsverbijstering voor haar kocht, leg ik haar een keuze voor. Uit twee dingen. Ik laat haar een hele mooie outfit zien en een lelijk t-shirt met de gewilde broek. Hetzelfde geldt voor eten; groente, of een minder lekkere groente? Het zijn basisregels, simpel en doeltreffend. Bij sommige grote mensen werkt het ook. Zo makkelijk.

Als ouder maak je fouten. Als ze wel die afschuwelijke broek aandoet, word ik soms boos. Dan zeg ik dingen als: ‘Als jij dat aandoet, dan zwaait er wat!’ Of: ‘Pas maar op, je krijgt geen toetje/ je mag geen,’ etc. Het zijn loze dreigementen. Je jaagt mensen tegen je in het harnas en voor je het weet heb jij het gedaan. Het is een domme reactie (en je leert het snel af).

Sinds kort woon ik in Amerika. Nederland? Super grappig landje om eens te bezoeken. Waar ligt het ook alweer? Naast Denemarken toch? Ik leerde dat ik beter kan zeggen dat ik uit ‘the Netherlands’ kom, dan ‘Dutch’ ben. Dutch heeft toch iets klomperigs, iets tulperigs, iets Amsterdams en dus iets: ‘Oh ja, Éeeemsterdem, ik bezocht eens een lange straat met rode lampjes.’

Stel je voor dat ik hier uit zou leggen wat één gemeente is. Of twee. Stel dat ik uit zou leggen dat een halve gare met geblondeerd haar in zo’n gemeente hele domme dingen riep tegen hele domme mensen? En dat iemand anders daar weer heel dom op reageerde? Iedereen zou afhaken en over gaan tot de orde van de dag. Dat zouden meer mensen moeten doen.

Spaarvarkentje

spaarvarken_groot_keramiek_roze_9855__57319Een jaar geleden bezochten man J. en ik een Game Park in Zuid-Afrika. Wij waren er heen gereden, een Amerikaans stel was erin gevlogen. Ze hadden de reis gewonnen, of nou ja, ze hadden blijkbaar het hoogste bod uitgebracht. Man J. en ik moesten gingen naar zo’n liefdadigheidsevent. Amerikanen halen graag geld op en het maakt geen reet uit wat het doel is. Er is altijd wel een reden voor een feestje, helemaal als JIJ degene bent die HET MEESTE geld op kunt halen en WINT. Dit event heette ‘Kiss a pig’.

Man J. had me foto’s van vorig jaar laten zien en de dress code was me duidelijk; Doorsnee. Dus wat deed ik, ik kocht een doorsnee jurk. Daarmee had ik fout één in de pocket. Ga nooit voor een jurk die je (zo handig!) later nog aankunt. Alsof je ooit een doorsnee jurk gaat dragen? Los daarvan waren de foto’s die man J. me had laten zien van een ander event, dus het begon gezellig. De galajurken zwierden rond mijn groene doorsnee gevalletje en ik wilde het liefst verdwijnen. Nee grapje, ik wilde man J. neer hoeken, maar ik was net in de USA en voor je het weet beland je in de gevangenis en zou ik mijn dagen slijten in die jurk.

Op enig moment kon ik weer normaal doen (en kon ik ook stoppen met het nadoen van man J, als hij zich voorstelde als JOOST, keihard alsof alle Amerikanen slechthorend zijn?) Het was exact het begin van de ‘silent auction’: Je noteert je bod op een papier dat naast het item ligt. Toevallig is spullen kopen die je niet per se nodig hebt, één van mijn kernkwaliteiten. Ware het niet dat ik mijn bied-stickers deelde met man J. en dus plakten we ons lucky nummer driftig op: Een stofzuiger, een grasmaaier en een mand met 3M producten.

Veel tijd om me druk te maken over deze oersaaie keuzes had ik niet, want een grote mevrouw in een paarse jurk had het gemunt op ONZE stofzuiger. Man J. en ik kozen strategische hoeken van ruimte, plakten zo nu en dan vrijwel onzichtbaar een sticker op de stofzuiger en schoven het ding half onder een tafel.

Uiteindelijk haalde iemand het meeste geld op en kuste een echte big (gatver) en was tevreden met zijn overwinning. Iemand in een paarse jurk bleek van de organisatie en was tevreden met de opbrengst. Twee iemanden wonnen een stofzuiger en een grasmaaier en knorden tevreden, wat een fantastische, fiscaal aftrekbare koopjes.

30to30: Lerato Kampi

36_lee_3

I was born in Johannesburg and my mother taught me that life doesn’t come on a silver platter. She told me that you have to work hard to be specialand of course I want to be special! She has always been a single, hard working mum and raised me and my younger brother by herself. It was – maybe because of that – tough love; I had to do a lot on my own from a young age. Now I appreciate it more than I did back then. I have experienced that working hard pays off and I realize more and more how strong she is and that she wanted me to be strong as well.

Being successful
I started working at Unilever right after graduating from Rhodes University where I did a master in Economics and Management. Unilever has given me the chance to explore what I’m capable of. It’s a company where you can easily be yourself and that made me a self-confident person. I could have worked there forever, but I started thinking about the meaning of success and what makes me really happy. Being successful has nothing to do with being a director one day. Success to me is about creating the life I want and following my dreams whether they meet socially acceptable standards or not. I tend to think about those things more seriously now that I’m 26 and the big 30 is nearing.

My dream
Over a year ago I met my boyfriend. It’s true love and in spite of my mum being a very happy single parent, I’m very convinced that I do want to spend my life together with someone. Unlike me he has a very strong bias for action. While I spend time doubting myself and calculating whether to – quit my job, start in media, become a fashion stylist etc. – he just goes for it. We’ve spoken a lot about pursuing our dreams and the right time to go for it. I have always known that I would start my own business one day. He fueled the fire of my childhood dream of having my own restaurant, we made a plan and now we’re about to launch our Shisanyama restaurant ‘SOAL’ in Durban.

Everyone deserves to be special
I had the opportunity to go to University because of my hard working mum. In the next few years I’d like to explore my dream by creating a fabulous and profitable restaurant. My long-term goal is to take care of the people I love. There still is a huge knowledge gap between rich and poor. Black people of my generation are still often the first of their family to go to University and the first to work in a corporate environment. I’d like to bridge that gap for my loved ones financially, but especially with the knowledge I’ve gained so far. Everyone deserves to be special, but some of us still need help reaching for and using the right tools to become just that.

I interviewed Lerato for the website 30to30.com, read more stories there.

Alles op één hoop

6a00d8341c7e2353ef00e54f19528a8833-800wiWe woonden vijf weken in ons gehuurde huis. Eerst rook het naar hond, toen werd het huis gereinigd en schoon dat het toen was! Het was inmiddels vijf weken later en het was me opgevallen dat een huis met drie kinderen vrij snel ranzig wordt als je geen dagelijkse hulp in de huishouding meer hebt. Of dat nou erg, snobby of sneu klinkt, het is waar gewoon waar. In theorie kunnen we onze schoenen uittrekken en ik kan achter de kinderen aanhobbelen met een doekje voor duizend dingen, maar sjemig, wat een gedoe.

Schoonmaken is een ondankbare taak. Heb je net je fornuis gedaan, ga je koken. Heb je net de wc gedaan, ga je poepen. Heb je net de bedden gedaan, ga je erin liggen. Bovendien waren er een paar akkefietjes. Ten eerste was ik mijn plastic nachtbeugel kwijt. Bleek dat hij zomaar in de wasmachine én de droger was gekropen. Schuld van man J. die vrijwel direct repliceerde dat ik mijn zakken leeg moest maken, terwijl ik vond dat degene die de was doet een extra controle uit moet voeren. Hele discussie nog, zo zonde van de tijd, want ik had gewoon gelijk natuurlijk. Feit: de beugel paste niet meer. Ik probeerde het plastic met mijn vingers weer terug te buigen waarmee ik slechts bewees dat machines om nachtbeugels te maken niet voor niets zijn uitgevonden.

Op naar de orthodontist die opgewekt zei: ‘Wij hebben een ingenieuze, bijzonder nauwkeurige machine.’ Ik was sowieso niet van plan nog eens de strijd met een machine aan te gaan en stopte de nieuwe beugel in mijn mond. Met geen mogelijkheid kreeg ik het ding over mijn tanden. Ik liet de orthodontist zien dat –  onder andere – de twee voortanden van de beugel door de machine niet zo nauwkeurig waren gemaakt. Volgens de orthodontist klopte dat, ik knarste vast heel veel? Ik vond het plausibel klinken tot ik het probeerde. Knarsen met je voortanden is niet eenvoudig. Toen knipte ze onder een ‘Don’t try this at home’ met een soort nagelschaar huppakee twee enorme stukken van mijn beugel. ‘ZO en nu?!’ probeerde ze lachend. Iets met gekke Henkie en ik haalde de volgende dag een nieuwe op.

Reden twee was dat mijn rijbewijs ineens weg was en er was niemand (oké man J, maar die was al aan de beurt geweest weetjewel) om de schuld te geven. Nou zeg, zo kan die wel weer hè, Eva. Ach jongens, geef toe dat je het ook wel eens gehoopt hebt?! Hoop doet leven, net als een schoon huis btw.

Look at that hair!

Bobbie‘Oh, look at them, their hair is just as staticky as mine,’ says the old lady while bagging her groceries. I look at her and the tiny bit  of grayish hair, that most likely used to be lush and curly. It sways gently back and forth and seems not at all influenced by static electricity. Then I look at my girls aged 3,5 and 5. The blond, almost white hair, of especially the youngest, cheerfully stands straight up.

We have become accustomed to people standing still in full amazement, at least three times a day. They look at the girls, at us and they don’t understand (husband J. is bald and I have perfectly normal, if anything a bit wavy, salt-and pepper colored hair). They preferably touch it, surprisingly note that it is not stiff, but very soft (‘Huh , it’s very soft!’) Before they say, ‘I’ve never seen hair like that, does it run in the family?’

It sometimes is tiring that people tend to say exactly the same things over and over again: ‘Did they just wake up? Their hair resembles exactly (but really EXACTLY) a newborn zebra’s mane! Were they born in Africa? Why didn’t you shave it when they were younger, I’m sure it would have been normal by now!’ Some people point at the girls and bluntly note: ‘This is the straaaangest hair that I’ve ever seen, look!’ While ignoring the feelings of the girls who hide underneath a table or behind my legs in sheer misery.

When we hit three comments in one hour during a holiday, husband J. and I were fed up. The next person to make a comment, would regret it. We would reply with a: ‘Well , but your hair doesn’t look too bad either, is that your real hair? Can I please touch it? Did you ever try to straighten it?’ But we never did. Everybody means well and even though ‘the road to hell is paved with good intentions’, it’s also very nice to hear that your daughters have extremely funny hair.

Therefore, we agree that it looks like frizzy hair and a young zebra’s mane and yes, we laughingly admit that it’s indeed just like your young shaggy dachshund. We say that we have no idea where it comes from and explain that we’ve never seen this funny, thick, blonde hair before either. And because we have become very curious over the past years we would like to ask you a favor: Do you know where this hair comes from? Have you ever seen it, or even better, maybe you have or had it yourself?

Find the Dutch version of this blog op oudersonderling.

Nee, ik heb hoofdpijn.

dr-kildare-whitman-book-vintage-1963-e0de1Het kon niet waar zijn, dacht ik. En zo bezwoer ik mijn migraine. Ik zwaaide man J. uit die naar NYC vloog en de kinderen die hij naar school bracht. Daarna kreeg ik het koud, wat ik een raar bijverschijnsel vond van migraine, maar dat was zeker een nieuwe verschrikkelijke ontwikkeling, dacht ik terwijl ik mijn schouders vol zelfmedelijden nog iets liet zakken. Daarna haalde ik de kinderen op van school terwijl mijn hoofd inmiddels een eigen en kloppend leven leed.

Geheel tegen mijn feministische principes in – voor zover daar iets van over is als expatvrouw – belde ik die nacht man J. Ik zei níet dat ik dacht dat ik vast iets heul ergs had en dat hij zeker lekker bier aan het drinken was met collega’s (nou?!) Ik vroeg of hij naar huis kon komen. En zo togen we samen naar een nieuwe Amerikaanse huisarts.

Oké, niet helemaal waar. Ik had er een paar gebeld en zei steeds heel zielig: ‘Ik heb sinds vier dagen hoofdpijn, het is geen migraine, ik denk een voorhoofdsholteontsteking.’ Daarna dreunde ik op verzoek mijn adres op, zocht naar  paspoorten en nummers en toen alles ingevuld en afgehandeld was, zeiden de verschillende assistentes:
A. Sorry, maar we nemen geen nieuwe patiënten aan.
B. Ik heb volgende week maandag een gaatje?
C. Belt u zo nog even terug.

Man J. vond een soort huisartsenpost waar we wel terecht konden. Ik hing als een lappenpop naast hem in de wachtkamer, terwijl we drie pagina’s invulden over mijn algehele gesteldheid: Verslavingen, geestelijke issues en of ik seksueel actief was? Nee, nee en of ik wat?! Nou, direct op dit moment niet nee. Ik vulde dus nee in, gumde dat bij nader inzien weg, verving het door ja en zo werd het een zooitje waardoor je oog er DI-RECT op viel.

Daarna moest ik wachten in een klein kamertje. Het had geen ramen en ik dacht dat ik gek werd en vroeg me af of ik het formulier moest wijzigen. Ik werd in mijn gemijmer onderbroken door de arts. Of nou ja, op zijn kaartje stond nurse. Gaf niet, ik had  al ‘gegoogeld’ wat ik had, mijn missie was eenduidig, wat mij betreft stond er vrachtwagenchauffeur op zijn kaartje. Hij keek in mijn neus en vroeg of ik neusspray gebruikte? Ik loog dat ik dat alleen heeeeeel af en toe deed. Maar het maakte niks uit, ze hadden me toch door zag ik op mijn verwijzingsbriefje. Geen Eva, geen Charlotte (mijn tweede naam), maar Cherlette (de slet).