Monthly Archives: June 2014

Een kip-ei-verhaal

photo1-11‘Mama, mama! Je moet nu komen, maar echt, nu!’ Zoon B. zegt het dwingend.
Ik hoor geen gehuil, niemand heeft het over bloed en dus is ‘NU’ licht overtrokken. Toch ontklitteband ik mezelf van de computer en sjok achter zoon B. (8) aan.
‘Het is echt verschrikkelijk!’ De woorden en zijn twee zusjes snellen achter hem aan, door de voortuin. Hij houdt stil bij een boompje en wijst naar het gras.

‘Kijk, kijk!’ Zegt hij paniekerig. Ik kijk naar beneden en zie een heel klein vogeltje. Het heeft afwisselend een afhangend kopje en een vrij dwingend opengesperd snaveltje. Dat alles zonder geluid. Beestjes met bot; je kunt ze niet vliegenmeppen, je moet er iets mee. Normaal zou ik man J. roepen die vervolgens ten strijde zou trekken tegen het ongedierte, hij bouwde menig muizenval van lego. Maar man J. is er niet.

Overigens ben ik opgelucht dat ik het kleine vogeltje niet ben. Dat klinkt misschien egocentrisch, maar ik las toevallig een artikeltje over de plofkip. Die kip leeft 37 dagen, mag niet naar buiten en wordt ‘s nachts gewekt om te eten. Dit in tegenstelling tot de nieuwe kip. Die leeft 45 dagen, heeft een iets groter hok en mag doorslapen. Ik besprak dit met man J. Hij wilde het liefst een nieuwe kip zijn. Oké, hij wilde helemaal geen kip zijn, maar als hij dan móest kiezen etc. Ik was liever een plofkip, qua dan ben je er maar vanaf. Hele discussie werd dat nog, want man J. wil blijkbaar niet met mij in een hok.

Tot zover de identificatie met vogels. Mijn ogen sluiten voor het vogelleed vind ik lastig, maar ik wil het vogeltje ook niet aanraken. Gelukkig is daar het buurmeisje. Het buurmeisje belt haar vader. Die zegt dat ik het beestje niet met mijn blote handen mag aanraken – hoera – en met handschoenen op moet pakken – oh god – en in een emmer moet leggen. Hij handelt het af als hij over een uurtje thuis is. Een uur op de bodem van een plastic emmer vind ik lang (en dat optillen hè).

Dus pak ik een lepel en een ladder. Het beestje past makkelijk op de eetlepel. Het duikt ineen terwijl ik het voorzichtig, vergezeld van een ritmisch smekend ‘Ohh, oooh val er alsjeblieft niet af vogeltje, stil blijven liggen vogeltje!’ terug in het nest mik. De held van de dag ben ik. Alhoewel je je af kunt vragen of het vogeltje er blij mee is, misschien is het er maar liever vanaf.

Poekoeloekoe (Pookoolookoo)

photo-4


Family

Who: Anne, Marijn, Julie & Livia
Ages: 35, 35, 4 & 1
Interviewed: Anne
Ritual: Poekoeloekoe


Omelet on Saturday

My sister and I played hockey every Saturday morning. My father was coach of one of the teams. When we came home he made us a Kaiser roll with omelet. All four of us jumped on the couch where we ate our sandwich. The couch faced towards the window. It was a rather strange position for a couch, but handy as you could look out the window at what was happening in the street. They were very relaxed moments, eating an egg sandwich after a tiring match. It still feels like just yesterday that we sat there.

PoekoeloekoePoekoeloekoe-nieuw-Anne

Since we have had children, we live a more structured life. It is mainly led by Marijn, but I believe it’s important as well, especially for the children. We always put them to bed together. For the last year the game ‘Poekoeloekoe’ has been part of the going to bed ritual. Julie invented the game. She said: ‘1, 2 , 3 Poekoeloekoe!’ and we ran to the couch as fast as possible. Since Livia joined, a robot element has joined the competitive side of it. Marijn is the robot. I say: ‘1, 2, 3 Poekoeloekoe’! and the girls and I start running. The robot starts a little later and catches one of the children. We normally play the game twice as both of them need to be caught.

Structure

The evening always follows the same pattern. We’re home from 5pm and the children watch television while I prepare supper. We eat, they bathe, we play Poekoeloekoe, they each get a bottle of milk and at 7pm we put them to bed. Pretty boring, but routines make life easier. Hmm, that sounds quite tough when I say it out loud. Yet I do see it that way. Structure provides stability and creates space to achieve something in life. If life were to revolve around spontaneous moments, that would become your routine. Whereas those unexpected things – such as a spontaneous evening walk – now are the gems that make life extra special.

Pancake Wednesday

I enjoy the unexpected moments, but I realize I have the best memories of things we repeatedly did. Eating an omelet on Saturday and pancakes on Wednesday. My mother used to make pancakes on Wednesday when we came home from school. My sister and I and little neighbor Bob who often joined, enjoyed it very much. My mom still makes them when they are visiting us or if we are on vacation together. She calls it our family tradition.

Being at ease

We never miss this evening ritual. Things like evenings out for the two of us, we always plan to leave after we’ve put the children into bed. The children look forward to Poekoeloekoe, it makes the bedtime ritual fun. Livia will remind us if we forget about it. She just places us at the starting point at the bottom of the stairs. The bedtime ritual is a cozy end to the day. It gives me peace of mind when the children are safe asleep in their beds.

anne collage

Butterfly kisses

20140501_185204
Family
Family: Linda, Yuri, Senne & Mees
Ages: 37, 39, 5 & 2
Interviewed: Linda
Ritual: Putting the children to bed


Danish rolls

I remember going to Denmark when I was little. We always got white rolls for breakfast. My grandmother (my mother’s parents are Danish) made dough in advance. A lot of dough actually, because my brother and I loved those rolls! Sometimes I all of a sudden smell them, and it’s as if I can actually taste them, magical. When my mother mentioned that she would make the same rolls for Easter, it made me really happy. Isn’t that strange?

Klertjes uit tekeninBath, book, bed

From the very beginning Yuri and I put the children to bed together. They take a shower or bath before we put them down. I find the bath rather annoying because they always splash with water. Did I say splash? They just throw half of the bath content over the edge. It’s a ritual in itself. The bathroom is completely wet and I yell: ‘I will never ever let you take a bath again!’ Afterwards they play a bit or watch some television. From about 7:20 pm Yuri brushes Mees’ teeth and he sets the microwave timer at five minutes for Senne. When it beeps, Senne has to go to bed as well, which of course she never wants to do.

‘Hush, little baby, don’t say a word’

I put Mees to bed. Before he goes to sleep I rock him next to his cot while I sing the Dutch song ‘Clothes off, pajamas on’. In English it’s the same tune as ‘Hush, little baby, don’t say a word’. It’s the same song I sang for Senne until I started reading her books. My father used to sing it for me and I vaguely remember that his aunt sang it as well. I’m not sure if Yuri sings it when I’m not there – (asks Yuri) – oh, he sings it as well! That’s so nice, I didn’t know that.

Butterfly kisses

When the microwave beeps, Yuri brushes Senne’s teeth and puts her to bed. I read her a book that I usually choose. We just borrowed Otje from the library and we read a chapter every night. We hug and give each other ‘butterfly kisses,’ we flutter our eyelashes on each other’s cheek. ‘Shall we blink Mom?’ Senne often asks. My mother and I used to do it too and I do finally understand why she was so much better at it, her mascara!

Pure parental love

I do not skip this ritual unless I have commitments that are for example, work related. I always plan sport dates after 8.00 pm. I really look forward to spending these moments together. It’s an intimate moment that we share with the children and a nice way to conclude the day. We hug, we chat and it is perhaps a parent’s’ love in its purest form.

familie janson

Kleertjes uit, pyjamaatjes aan

20140501_185204Gezin
 Familie: Linda, Yuri, Senne & Mees
 Leeftijden: 37, 39, 5 & 2
 Geïnterviewd: Linda
 Rootine: Kinderen in bed leggen


Deense witte bolletjes

Ik herinner me goed dat we naar Denemarken gingen toen ik klein was en witte bolletjes kregen bij het ontbijt. Mijn oma (mijn opa en oma van mijn moeders kant zijn Deens) maakte het deeg van tevoren. Heel veel deeg, want mijn broertje en ik waren dol op die broodjes! Soms ruik ik ze ook ineens, die geur, magisch. Toen mijn moeder zei dat ze diezelfde bolletjes voor Pasen zou maken, werd ik daar echt gelukkig van. Gek eigenlijk.

Kinderen op bed leggen

Kleertjes uit tekening 1Al vanaf het prille begin leggen Yuri en ik de kinderen samen op bed. Eerst gaan ze onder de douche of in bad. Het bad vind ik irritant want ze spetteren altijd met water. Zei ik spetteren? Ze keilen gewoon een hele sloot water over de badrand. Het is een ritueel op zich. De badkamer is altijd kletsnat en ik roep steevast: ‘Jullie mogen nooit meer in bad!’ Na het badderen spelen ze nog even of kijken televisie. Vanaf ongeveer 19.20 uur gaan we richting de slaapkamers. Yuri poetst de tanden van Mees en zet de timer van de magnetron op vijf minuten voor Senne. Als het piepje gaat, moet Senne naar bed, wat ze nooit wil natuurlijk.

Kleertjes uit, pyjamaatjes aan

Ik leg Mees op bed en zing het liedje ‘Kleertjes uit, pyjamaatjes aan’ terwijl ik hem naast zijn ledikantje heen en weer wieg. Het is hetzelfde liedje dat ik voor Senne zong totdat ik haar ging voorlezen en dat mijn vader vroeger ook voor mij zong. Ik herinner me vaag dat zijn tante het ook zong. Als ik er niet ben, weet ik eigenlijk niet of Yuri het zingt – appt met Yuri – oh, hij zingt het ook. Wat leuk, dat wist ik niet.

Butterfly kusjes

Zodra de magnetron piept, poetst Yuri de tanden van Senne en legt haar in bed. Ik lees een boekje voor dat ik meestal kies. We hebben net Otje geleend van de bibliotheek en lezen elke avond een hoofdstukje. Dan knuffelen we en geven elkaar ‘butterfly kusjes’ waarbij we knipperen met onze wimpers op elkaars wangen. ‘Zullen we even knipperen mam?’ vraagt Senne dan. Mijn moeder en ik deden het vroeger ook. Ik begrijp nu pas waarom zij er zoveel beter in was, haar mascara!

Pure ouderliefde

Ik sla dit ritueel niet over tenzij ik andere verplichtingen heb, zoals voor mijn werk. Sportafspraken plan ik na 20.00 uur. Ik kijk er echt naar uit. Niet zo zeer naar het koken en het bad, wel naar het in bed leggen. Het is een intiem moment dat we met de kinderen delen en een mooie afsluiting van de dag. We knuffelen, we kletsen en het is misschien wel ouderliefde in de puurste vorm.

familie janson

Yoghurt & Gingerbread cookies

Family picture eva


Family
Who: Joost, Eva, Boris, Lucie & Bobbie

Ages: 36, 36, 8, 5, 3
Interviewed: Eva
Ritual: Eating Yoghurt for breakfast


Speculaasjes (Gingerbread cookies)

My mum was always there when my sister and I came home from school when we were little. We drank tea  – with milk and sugar – and my mum’s tea always got cold because she she prefers talking to drinking. We got to choose two cookies (speculaasjes). I preferred the cookies with a woman and a man printed on them. We talked about school and when I got older we also watched The Bold and the Beautiful. It gave me a warm and secure feeling. In fact, it still does.

Rootine Eva fingerpYoghurt and fruit

We started eating yoghurt for breakfast about two years ago. The kids wake up early and they eat a sandwich in bed or wherever they hang out. Eating yoghurt together is the breakfast moment we share. We add a lot of fruit to ensure we tick the vitamin box. I prefer eating only fruit and yoghurt and add some muesli The same goes for the girls. Joost and Boris eat a big bowl with fruit and muesli. The kids add Nesquik to their yoghurt and chocolate pops too. Did I just say that it was healthy? Uhm yes, right.

Same place

We sit at the bar in the kitchen. Joost mostly stands and I also use this time to do the girls’ hair. Or at least, Lucie’s hair, Bobbie doesn’t want anything done with her hair. The kids prefer the same place every morning and they have their own bowls and spoons. Boris has a Sponge Bob bowl and a big blue spoon and the girls have Kellogg’s bowls with a girl on a swing printed on it. The girls use small green spoons. They may use another bowl as long as there are no boys printed on it. Joost eats with a metal spoon. How can you eat yoghurt with a metal spoon? We keep on telling him that we don’t understand that.

Being there

We are early and risers and truly morning people. On the weekends we sometimes go for a walk before having breakfast. We quickly put on some clothes and just walk out the door without taking a shower. I remember that we sometimes went on a ‘secret’ morning walk in search of rabbits during holidays when I was little. I loved the fact that everyone was still sleeping and the day was unfolding in front of my eyes. The morning really is my favorite part of the day.

Celebrate a new day

We celebrate the start of the day together. We talk, laugh, dance around the kitchen table and cuddle. Sometimes we’re not together because one of us is running or travelling, but we’d rather not skip it. When I miss it, I feel it for the rest of the day. I look forward to the small talk at the breakfast table. It’s a moment of peace and happiness before everyone flies out.

Collage Eva Lebens

Yoghurt & speculaasjes

Family picture eva


Gezin
Wie: Joost, Eva, Boris, Lucie & Bobbie
Leeftijden: 36, 36, 8, 5, 3
Geïnterviewd: Eva
Rootine: Yoghurt eten bij het ontbijt

Speculaasjes

Mijn moeder was altijd thuis als mijn zusje en ik uit school kwamen. We dronken thee, met melk en suiker en mijn moeder liet haar thee altijd koud worden. Ze praat liever dan ze drinkt. We mochten twee koekjes. Speculaasjes met een mannetje en een vrouwtje erop waren favoriet. We kletsten over school en later keken we de soap The Bold and the Beautiful. Het gaf me een veilig en warm gevoel. Dat gevoel overvalt me weer als ik eraan terug denk.

Yoghurt met fruit

Sinds twee jaar eten yoghurt bij het ontbijt. De kinderen worden vroeg wakker en hebben gelijk honger. Ze krijgen een boterham in bed, of waar ze lezend of filmpjes op hun iPad kijkend uithangen. Yoghurt eten we samen. We doen er veel fruit in zodat we zeker weten dat ze voldoende vitamines binnenkrijgen. Ik eet het liefst alleen fruit en snack wat muesli. Joost en Boris eten een grote bak met yoghurt en cruesli en fruit. De meisjes eten alleen yoghurt en eten fruit los. De kinderen strooien Nesquik over hun yoghurt. Oh en ze mogen ook Chocolate Pops, een soort ontbijtgranen. Ik zei net dat het gezond is hè? Uhm ja.

Rootine Eva fingerpEigen bakjes, eigen plek

We zitten aan de bar in de keuken. Joost staat meestal en ik gebruik dit moment ook om de haren van de meisjes te doen. Van Lucie althans, Bobbie wil nooit speldjes of elastiekjes in haar haren. De kinderen hebben hun eigen plek, bak en lepel. Boris gebruikt een grote Sponge Bob bak en de meisjes gebruiken van die Kellogg’s bakken met een schommelend meisje erop. De meisjes hebben kleine groene lepels, Boris en ik een grote blauwe en Joost gebruikt een metalen lepel. Metaal eet toch niet lekker? Wij begrijpen daar niks van en zeggen hem dat regelmatig.

Ochtendmensen

We worden allemaal vroeg wakker en zijn alle vijf ochtendmensen. In het weekend maken we vaak voor het ontbijt al een wandeling. Dan doen we snel wat aan, pakken de bolderkar en dan gaan we! De kinderen vinden het fantastisch. We deden het ook wel eens tijdens vakanties toen ik klein was. Ik herinner me hoe spannend ik het vond om naar buiten te gaan in de doodse stilte van de vroege ochtend. Iedereen sliep nog, het gras was nat van de dauw, we zagen konijntjes, zo mooi. De ochtend is echt mijn favoriete dagdeel.

We vieren de dag

We vieren het begin van de dag met zijn vijven. We praten, we lachen, we dansen rond de bar, Boris doet soms een rap en we knuffelen. Soms loop ik hard of is Joost op reis, maar liever slaan we dit moment niet over. Als het gebeurt, dan heb ik er de rest van de dag last van. Het is echt een oase van geluk en samenzijn voordat iedereen uitvliegt.

Collage Eva Lebens

Mommy blogs for fame or fortune?

In the Netherlands most bloggers have a job for the money and blog for the fame, not the fortune. Six months ago I moved to the USA and became intrigued by Mommy Bloggers. Blogging Mommy’s have thousands of followers on Twitter, write mainly positive reviews, are clearly sponsored by companies and make good money. What is the success of the Mommy Blogger?

Mommy Bloggers & figures

Mommy Bloggers are a phenomenon in America. They mostly post blogs about their children, but also provide makeup and lifestyle tips. They use social media to bring conversations about a product to life. Marketing agencies use bloggers in their marketing strategies. Since early 2000, the number of Mommy Bloggers has taken off. There are about 3.9 million of them, which is 14% of all American mothers. About 500 are fairly influential. Via Mashable I found this infographic indicating the 10 Most Influential Mommy Bloggers.

It’s all about monetizing

Screen Shot 2014-06-16 at 9.51.48 AMThe Mommy Blogger monetizes her blog in different ways:

1.    They run advertising on their blog. Most bloggers even run so much advertising on their blogs that it’s hard to find their posts.
2.   They push coupons. Bloggers make sure that as many people as possible make use of a coupon for a product. They tweet about it, post it on
Facebook and on their blog.
3.   They write product reviews. They write about the newest shampoo, go on press trips and blog about it.

Mommy bloggers appear to be successful because they post and say positive things about products or events and share those comments and stories.

Are Mommy Bloggers objective?

Of course Mommy Bloggers can post negative things, but the chances they will be hired again will diminish. So? So, they don’t. You could wonder whether they are real people? Well, I certainly have my doubts with a view such as with this Ninja Mom (check her ​​Facebook, she has many followers but zero interaction on her posts) but most of them are real. Meaning a real person, not ‘the mother who could be your friend’. These bloggers are business women. If they’re doing the right things, they can make good money from it. I asked an American shopper engagement agency – that preferred to stay anonymous – what these right things are.

keep-calm-and-stay-anonymous-2The secret Shopper Marketing Agency

I spoke with the Social Lead at the agency. It’s a big agency and they mainly work with large brands and therefore with good bloggers. They do a lot of research to find the right bloggers. Agencies usually don’t work directly with bloggers, a good blogger nowadays has an agent to emphasize their creative content and provide advice on legal issues. Seriously?! (Remember, I’m Dutch, it’s all new to me.) But yes, an agent. The Social Lead explains that this trend started about 18 months ago.

From brand to blogger

What is the process when hiring a blogger? For example a shampoo manufacturer hires a marketing agency. That marketing agency hires an agent and that agent represents the interests of the blogger. Are you still there? Have a look at those steps:
Shampoo Manufacturer – > agency – > agent – > blogger.
Of course, only the really big bloggers have an agent, but it does confirm that Mommy Bloggers are not ‘just’ ordinary people who provide you with the objective advice you’re looking for.

How to become a successful blogger yourself?

The Social Lead gives a few tips on how to become a successful blogger.

1.    Follow fellow bloggers. Be friendly! Take part in online conversations with other bloggers and follow them. Bloggers follow bloggers and
there are 3.9 million Mommy Bloggers. I suddenly had the answer to my question on how they gain so many followers on Twitter. It’s the
other bloggers!
2.   Attend Twitter Parties. Attend what? Twitter Parties are often hosted by a blogger. Parties are regularly organized by a marketing agency, the
agent of a blogger or Tweeps that also blog. It’s a conversation on Twitter to promote a product. The latest shampoo will be discussed with
the aid of a hashtag. Because it ‘s a party, there are gifts of the shampoo manufacturer. Important aspect; your voice is heard and your
number of Twitter followers grows. Read more here about attending a party.
3.   Start blogging for free. Agencies often first need to see what you’re capable of.
4.   Be authentic and share good and engaging stories. The Social Lead refers for example to blogger courtney’s sweets.

The bubble

Being authentic and constantly sharing positive stories? Uhm, sounds like a contradiction to me. Then again, I’m from the Netherlands. I can write (okay, almost always) what I want and I do, but I don’t make any money with it and I do not by far engage with 20K people. Good Mommy Bloggers work hard and are in the possession of excellent marketing- and sales skills. They can sell themselves and the brands they work for. That’s clever, but in the end not more realistic than any commercial you see on your TV-screen. Moreover, you may wonder what the added value to a brand is when bloggers mainly follow other bloggers. What the best way is to engage with that real consumer? I don’t know.

The new consumer

I do know that consumers – like you and me – are not stupid and want real advice, given by real people that they can trust. I do want to know when a product is not effective. I do want to be respected as a consumer. We should go back to where it started: sharing real stories instead of the best marketed story. Companies will have to realise that and they do. Read here about how to embrace the new customer.
The real question is: What’s next? What do you think?

Briljante timing

photo1-8‘De watermeloen is eigenlijk te oud om te eten,’ zeg ik met volle mond terwijl ik dooreet, want zonde.
Man J.: ‘Gooi weg! Hier heb je een plastic zakje.’
Ik: ‘Een zakje? We hebben die restjesvermaler, dan komt het terecht in het riool.’
Man J.: ‘Wat jij wil. Een zakje lijkt míj handiger.’

Twee seconden later sta ik met een grote plastic lepel meloen in de linkerkant van de gootsteen te proppen. De kant met de vermaler inderdaad. Het maakt lawaai. Meer lawaai dan normaal en ik hoor steeds een metalig ‘tik, tik’. Toch ga ik stug door want dit is – natuurlijk – veel milieuvriendelijker en efficiënter dan het plastic zakje van man J.

‘Klaar! Snel hè!’ roep ik triomfantelijk naar man J. Dan voel ik aan mijn vingers en ik mis iets. Vóór de meloenexercitie zat ik te spelen met mijn twee ringen. Ik liet ze om mijn pink zitten en het aantal ringen is nu gehalveerd. Het getik, het geprop met de meloen en ineens maakt een onheilspellend gevoel zich van mij meester: ‘Oh nee, mijn trouwring!’

Man J. snelt te hulp met een zaklamp en een tang. De tang is te kort dus we pakken een ander tangetje (en weer een ander tangetje). Ik gniffel erom. Terwijl het helemaal niet grappig is, maar we zitten in de fase dat je niet zeker weet dat het ernstig is, dat je nog hoopt op een wonder. Man J. vist eerst een duizend-dingen-doekje uit de gootsteen. Logisch, die doekjes doen dingen, die laten zich niet vermalen. Daarna haalt hij voorzichtig mijn trouwring uit de vermaler. Of nou ja, trouwring, als een verfrommeld papiertje zit mijn huwelijk in de tang. Geen spoor van de drie briljantjes.

Ik ren naar de slaapkamer alwaar ik hysterisch ter aarde stort. De onmacht, het is wonderlijk. In gedachten flitsen fragmenten uit mijn leven voorbij. Het is allemaal terug te voeren op zelfmedelijden hoor, dus puur ter illustratie: ik denk aan onze trouwdag en hoe man J. de trouwring om mijn vinger schoof. Dat de datum aan de binnenkant gegraveerd is, het gelukkige gevoel en dat het bijna negen jaar geleden is.

Op het moment dat ik kopje onder ga in zelfmedelijden en begin te geloven dat mijn huwelijk in dezelfde staat van ontbinding verkeert als mijn trouwring, komt man J. met een espresso de slaapkamer binnen.
Natuurlijk. Alsof ik nu koffie wil, wat een timing, sjonge jonge!
Dan kijk ik in het kopje en zie drie steentjes.
En ze leefden nog lang etc.

De waarheid ligt bevallig in het midden

Barbie oudersonderlingOp een goede dag gooide ik twee plastic krukjes van de trap. Oké, het was misschien juist een slechte dag. Het ene was een barbiekrukje, het andere was een krukje zonder barbie erop. Het ontbreken van barbie was aanleiding voor een fittie tussen twee meisjes van vijf en drie. Soms kun je dat prima hebben, soms niet.

Ik vertelde dit aan een moeder van school. Of eigenlijk vertelde ik het de oma van de meisjes. Omdat de ouders allebei lange dagen maken, past oma elke dag op haar twee kleindochters. We spraken over wat kinderen op school vertellen en wat daarvan waar is. In Zuid-Afrika zei het hoofd van de school aan het begin van het schooljaar altijd: ‘Als jullie – ouders – niet alles geloven wat je kinderen over ons zeggen, zullen wij niet alles geloven wat ze over jullie zeggen.’

Wat natuurlijk een standaardzinnetje en tegelijkertijd waar is. Zo moest dochter Bobbie (drie) erg wennen aan haar nieuwe Amerikaanse school. De redenen waren uiteenlopend. Ze bleef – naar eigen zeggen – geregeld in haar eentje in de klas en moest regelmatig helemaal alleen (snik) naar een ander lokaal. Natuurlijk was dit niet waar, ze had gewoon moeite met de nieuwe school in een nieuw land. Maar dat kan een klein meisje niet duidelijk maken.

Kinderen vertellen onsamenhangende, half ware verhalen en ze praten hun ouders na:
‘Het is prettig om in een nieuw land al een paar vrienden te hebben.’
‘Het is goed om een uniform te dragen naar school, want dat voorkomt pesten.’
‘Nee, ik hoef geen Yoki drink, weet je hoeveel suiker daar in zit?’
Dit zijn geen zinnen van vijf- en zesjarigen, het zijn reproducties van ouderuitspraken. Ik laat even in het midden of ik het zelf was.

De oma vertelde haar anekdote. Ze bracht laatst de kinderen naar school toen de jongste (vier) plotseling zei: ‘Ik ga de juf vertellen dat mama gisteren tegen papa schreeuwde. En weet je wat? Ik ga ook zeggen dat ze schreeuwde dat zij de baas is!’ Waar of niet waar, ik moest erom gniffelen en was vooral opgelucht. Niet omdat ik wel eens roep dat ik de baas ben, ik moet er niet aan denken. Mij ontsnapt eerder een: ‘Ik bepaal de hele week al wat we doen, verzin jij nu maar eens wat!’ Ik was opgelucht omdat iedereen wel eens uit de bocht vliegt.

Kinderen vertellen dus een half verhaal, of praten hun ouders na en wij – degenen die het verhaal uit tweede of zelfs derde hand horen – betrekken het op onszelf. De waarheid ligt vast ergens in het midden.

 

Dit stukje verscheen eerder op oudersonderling.nl