Monthly Archives: July 2014

De tandarts, altijd prijs!

tooth-tattoosVlak voor de vakantie ging ik naar de tandarts omdat ik pijn had aan mijn – tromgeroffel – tanden. Linksboven zat het. Eerst kreeg ik een rondleiding door het gebouw. ‘En dit zijn dan de stoelen. En dit is het apparaat waarmee we zelf kronen maken!’ De assistente zei het glunderend. Ik stelde me voor hoe het apparaat kronen uitspuugde alsof het een ballenschiettent op de kermis was. ‘Weer een winnaar, weer een winnaar!’ Zou de assistente verrukt roepen.

De tandarts was dik. Dat gaf verder niet, ik vertel het meer ter illustratie omdat ik met mijn hoofd tussen  haar zachte dijen lag.  Ze zag niks op links en hamerde toch zo’n beetje op die kiezen. Eerst zacht, toen hard en toen ik eindelijk zei: ‘It oet est el ijn JA!’ hield ze op. Er zat niks, dacht ze. De rechterkant daarentegen, daar zag ze een gapend gat.

De tandarts maakte  met een speciale ‘in de mond camera’ een tandenselfie. De tandarts vond dat een grappig woord, ze ging het vaker gebruiken. Het leek me overigens een typisch Amerikaans fenomeen. Als de patiënt het zelf ziet en bevestigt dat er ‘nou inderdaad, dat is een gapend gat zeg!’ zit, is hij medeplichtig.
‘Wil je het zien?’ Vroeg de tandarts.
‘Niet per se.’ Zei ik. Ik heb al pijn aan mijn kiezen als er niks aan de hand is, stel je voor wat er gebeurt als we de zenuw blootleggen.
Ze liet het toch zien.
Half onder mijn kies zat een zwart holletje. Je zou er met gemak dingen in kunnen verstoppen. Ons nieuwe konijn bijvoorbeeld, maar daarover een andere keer meer.
‘Ik heb het gezien hoor, het is verschrikkelijk, doe nu maar weer weg.’ Zei ik.
Dat was even grappig zeg, dat ik dat zei. De assistente lachte, de tandarts lachte en ik lachte een stante pede ontwikkeld  kiespijnlachje en toen gooide de tandarts er nog een verkooplachje bovenop. Dat was wel de nekslag van de lol eigenlijk.

‘Ja, mevrouw Lebens, dit is echt een gat van jewelste, daar kan geen vulling tegenop. Dat wordt een kroontje’. Zei ze.
Kroontje?! En zo werd een ingrijpende en pijnlijke tandartsexercitie plotseling zo basaal als een halfje gesneden wit. Allemaal de schuld van die kermisattractie. Weer een winnaarrrrr.

(Noot achteraf: ik koos een ándere tandarts zonder poespas. Ze noemde me direct ‘my friend’. Ook apart wel, daarom binnenkort deel 2.)