Monthly Archives: November 2014

In het wild ben ik heel normaal

Vaas bloemenDe blessure aan mijn voet ging niet over. Kon komen doordat ik bleef sporten. Kon ook komen door mijn platvoeten. Waarschijnlijk was het een combinatie van allerlei dingen. Ik belde therapeuten, maakte vijf afspraken, koos uiteindelijk degene die een dag later al kon en belde de rest weer af. Ik zeg het je, het is tijdrovend om mij te zijn. En ingewikkeld. Niet dat de blessure over was, dus ik mompelde tegen de assistentes iets over dat ik het zo druk had. Wat op zich waar was.

De ochtend van de afspraak brak aan. Ik moest eerst een miljoen andere dingen doen en kon tussendoor niet naar huis. Zou de therapeut mijn voet eerst wassen? Of schoonmaken met een hygiënisch nat doekje misschien? Ik dacht van niet. Ik overwoog slippers aan te trekken. Maar dan zou hij vast iets zeggen als ‘dat is toch geen schoeisel dat je aandoet als je een blessure hebt?!’ En dan zou ik me gaan verexuseren. Kortom, gedoe. Dus ik spoot parfum op mijn linkervoet. Daarna hopte ik in mijn sportschoenen met inlegzooltjes.

Eenmaal bij de therapeut legde ik uit dat ik eigenlijk bijna geen last meer had en dat dat altijd zo is. Net als wanneer je naar de tandarts gaat (ha ha). De therapeut zei ja ja. Daarna deed ik wat oefeningen en daarna moest ik dan eindelijk mijn schoenen uitdoen. Allebei!
Ik ontblootte een gewone voet en een parfumvoet. De therapeut verblikte of verbloosde niet. Ik vroeg me af of dat een goed teken was? Misschien hadden alle patiënten een sterk geurende parfumvoet? Ik probeerde aan iets anders te denken en concentreerde me op de oorkondes aan de muur. Duizend opleidingen had de therapeut succesvol afgerond.

We waren snel klaar en dus had ik tijd voor de vazenwinkel naast de therapeut. Ik vond er een en vroeg of de vaas waterdicht was, hij zag er zo gekleid uit? De verkoopster dacht van wel. Maar anders kon ik hem altijd nog decoratief gebruiken en alleen tijdens dinner parties gevuld met bloemen op tafel zetten. Dat moest ik even laten bezinken. Ik had mezelf nog nooit gezien als iemand die dinner parties kon geven, laat staan dat anderen dat zouden denken. Ik zag mezelf meer als iemand die parfum op haar voet spuit in noodgevallen. Zo zie je maar, in het wild lijk ik een doodnormaal iemand.