Een beroep op de verhuizer

blog-verhuizen-tekening‘Dat wordt dan plusminus 1500 euro. Komt dat een beetje overeen met wat u in gedachten had?’ vraagt de verhuizer.

We zijn zojuist door mijn huis gelopen, de heel erg ervaren verhuizer – die het nooit koud heeft en ook heel goed tegen de warmte kan – en ik. Komt door het jarenlange verhuizen, dan ben je toch vaak buiten. Ik vind het een groot voordeel van het beroep, ik heb het echt heel vaak net iets te koud of te warm. Toch zou ik geen verhuizer willen worden. Ik overzie het inpakken van mijn eigen huis al nauwelijks en ik denk dat mensen tegen wie ik zou zeggen: ‘Jezus wat veel spulletjes, geen idee hoe ik dit nou weer aan ga pakken, laat staan inpakken’ (wat wel mijn standaard grap zou worden) mij toch minder snel zouden kiezen.

Laatst nam ik met de kapster verschillende beroepen door. Iets waarbij je heel hard nodig en dus nuttig bent, leek ons wel wat. Loodgieter bijvoorbeeld, maar dan moet je dus ook verstopte wc’s repareren. Verwarmingsmonteuren moeten met kerst op pad, artsen zitten altijd met bloederige situaties en ook van een ingegroeide teennagel bij de huisarts moesten we bijna spugen. Voor huurmoordernaar waren we te schijterig. Kwam bij mij vooral door een afgehakte hand in een pot die ik laatst in een televisieserie voorbij zag komen. Aan de andere kant, met een pistool is de klus zo geklaard, de werktijden zijn flexibel en de verdiensten royaal. En zo eindigde het beroep toch verdacht hoog op het lijstje.

De verhuizer kijkt me vragend aan. Lastige, lastig, financiële dingen worden in mijn hoofd vrij snel onoverzichtelijk. Zo vind ik 1500 euro behoorlijk veel voor iets dat heus noodzakelijk is, maar maar niet superleuk ofzo. Maar om zo’n gesprek met de verhuizer, die ik tenslotte pas net ontmoet heb, aan te zwengelen? Ik moet het vergelijken met iets in dezelfde categorie, maar met wat?

In mijn hoofd gaan deurtjes open in een zoektocht naar vergelijkingsmateriaal. Er staan Leontines achter. Bijvoorbeeld één met een gebraden kip. Als je me vraagt of ik een gebraden kip van 15 euro een beetje een okay bedrag vind, dan koop ik haar niet. Waar gebeurd. Maar ja, het is niet te vergelijken met een verhuizing. Een paar laarzen van 300 euro vind ik ook veel, maar als ze heel mooi zijn, zou ik het denk ik wel doen.

De verhuizer die het nooit te warm of te koud heeft, kijkt me nu ongeduldig aan. ‘Ik overleg het even met mijn man,’ zeg ik dan maar.
De verhuizer knikt opgelucht.

Comments

comments

One thought on “Een beroep op de verhuizer

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *