Tag Archives: expat

Zinkend Schip

We verhuisden naar Nederland en de spullen verhuisden mee. Niet in hetzelfde tempo en ook niet op het beloofde tempo, want de boot verkeerde in zwaar weer. Nee, niet zo zwaar dat hij zou zinken. En nee, een omweg was niet aan de orde. De mevrouw van het verhuisbedrijf vond het niet grappig dat ik me met de logistiek bemoeide. Het was ook eigenlijk geen grap, ik vroeg me serieus af of ik iets zou missen als het schip daadwerkelijk van de radar zou verdwijnen.

Na zes weken in een tijdelijke accomodatie en anderhalve week kamperen in ons eigen oude huis, brak dan toch ‘de week van de spullen’ aan. De verhuizers zouden op dinsdag komen en terwijl ik op maandag achter mijn computer zat, zag ik plots een rood verhuiswagentje de straat inrijden. De bus stopte voor mijn huis en er stapten twee mannen uit. Ik racete naar beneden, trok de deur open en piepte: ‘Uhhh, jullie komen toch zeker morgen!?’ Veranderingen, ik kan er maar ‘zo zo’ mee omgaan. Wat bleek, ze waren in de buurt en kwamen alleen even polshoogte nemen.

Het waren twee mannen op leeftijd. De een had alvast een wondje op zijn hoofd. Doos erop gekregen misschien. De ander had haar tot halverwege zijn middel. Ik had daar verder geen uitgesproken mening over, al leek het me wel lastig sjouwen. Ze vroegen dingen zoals waar ze het beste konden parkeren. Ik dacht daar hardop over mee (misschien kunnen jullie daar gaan staan, of daar?) terwijl, rijden met een zeecontainer leek me al een opgave, laat staan een vrachtwagen met daaróp een zeecontainer parkeren in een vrij smal straatje.

De volgende dag waren ze met zes mannen. Ik serveerde koffie en sjouwde ook dozen zodat het niet leek alsof ik dat als vrouw niet kon. Ik pakte – als enige – ook dozen uit en het viel me op dat het jarige gevoel waar iedereen het altijd over heeft, uitbleef. Kon komen doordat we in woonoppervlakte gehalveerd waren, of omdat ‘het toch altijd tegenvalt hè’. Ik redeneerde al snel dat we niet perse veel haden gekocht, maar dat we vooral niks hadden weggegooid.

Iets van paniek maakte zich van me meester: ‘Oh sjezus, hebben we dit OOK bewaard en DIT?’ en dan vouwde ik de doos heel snel dicht. Het was geen houdbare situatie natuurlijk, dat begreep ik ook wel. Iemand moest dit oplossen en ik wist niet wie en ergens was het dus wel fijn geweest als dat schip gewoon eventjes was gezonken.

flamingo verhuizing021 copy

Serenity in the midst of chaos

Hi! Yes we moved, we’re in the Netherlands and it’s been nice and hectic and sad and stressful and relaxed and overall we’re happy. Could be because we’re staying in a wonderful Airbnb house. Last weekend though, we agreed with the owner to temporarily leave it as he needed it for himself. It sounded perfectly logical when we agreed to do so about three months ago, but once the moment was here, it made no sense at all.

WHY did we agree to move out of a temporary accommodation to move to another temporary accommodation? The hassle of packing bags (again), of sleeping in another bed (again), of taking the kids to school from yet another place (again).

Once in the apartment though the rush immediately disappeared and it truly felt like a weekend away. There was no washing machine, there were no ‘things’ to arrange like a new dentist, there were no new friends to be made, there were no new parents of potential new friends of the children to meet, and there were no activities planned. It was just the five of us and the sea and the city and the beach and a festival.

The festival is called Boekids and is a yearly cultural festival for children in a pop stage environment, which made it extra cool. There were writers reading from their work, singers singing, pancakes, popcorn and all kinds of fun activities. Boris did a theatre workshop, we learned how to make an illustrated video, we took a picture in a tiny Alice in Wonderland house and halfway through the festival we listened to ‘Clean Pete’; a talented young singer-songwriters duo. They performed songs while interacting like pro’s with their audience.

We had never heard of Clean Pete, but we loved it. The children danced to the songs, Boris went on stage when they asked if someone would be brave enough to do so (I was happy I wasn’t him, because I would have never dared to do that, I honestly had to stop myself from discouraging him) and Joost and I just sat there, watching, reflecting and enjoying our children. There was one song we had to sing-a-long with the chorus. So the audience started: ‘Het is zo, zo zo fijn, zo fijn om alleen te zijn.’ Translated: ‘It’s so, so, so nice, so nice to be alone.’ The lyrics, the rhythm, it was perfect.

The next day I drove the kids to school and we listened to the Clean Pete cd. Then the ‘alone song’ played and together we sang the chorus. Singing with my children, driving through a well-known country with different versions of ourselves, listening to – for us – new music, made me confident that we will get there. Wherever there might be.

Music moves you

image1-3It is almost five years ago that we moved from the Netherlands to South Africa for Joost’s work. I remember arriving at Johannesburg airport after a very long flight with a five year old, an almost two year old and a five months old baby; we were beyond exhausted. When we entered Jo’burg airport the people were happy and friendly and music surrounded us. I instantly felt more energetic. Music thrives you, music influences your mood, music fuels your fire.

South Africa was the country of Adele’s 21. She accompanied me everywhere I went on a CD in my car. She sang, I sang, and I definitely sang louder. She dragged me through my first weeks (could have been months) of denial: ‘I’m not going to be able to live here, this is horrible, let’s go back home’. She encouraged me to go to the gym and comforted me when I was homesick. She celebrated with me when I drove to dinner dates and I ran my first (which was also my last) half marathon with her. We partied together, I cried with her and she made me happy. Adele and South Africa are forever connected.

Three years later we moved to the United States and I kind of forgot about her. I couldn’t find the CD and I listened to the radio. Not only because I wanted to, but because the children did too. They were older and the popular songs the American radio mainly plays were exactly their cup of tea. My white minivan turned into an American style lyp synching car with everyone singing to modern beats. If you’d ask me which artist will forever remind me of the United States, it would be a tie between Sam Smith and Iggy Azelea. The latter because nothing beats running or cycling to her uptempo beats.

Adele must have missed our duets as she suddenly announced the release of a new album. It made me a bit suspicious. What did this say about our stay in the United States? Well…. definitely something. About two months ago another opportunity in Joost’s field of work unveiled itself. We decided to go for it, to move again and this time we’re moving back. Back to the Netherlands. One of the main reasons for that decision is that the children are getting older and saying goodbye to your best friends every two years is too much for all our hearts to bear. Way too much.

I’m sure Adele will help us, I’m sure she will comfort us when we miss our friends and different homes around the globe. I’m sure she will be there to guide us integrating in a well known place, but with different versions of ourselves. Adele was there when we left and she will be there when we return; when we say goodbye, she says Hello.

Living out of the box

photo1-5Sitting on a plane, all five of us are as ready as we can be for a new expat adventure. We’ve just checked in seven suitcases and three boxes. Everything that’s really important like shoes, clothes, some cutlery and a couple of pans –  husband J. even got to choose some things too – and they all apparently fit into those ten pieces of luggage. Why do you need a 40-foot container when you can survive more than three months with just this, I wonder.

A new Expat adventure

Ah well, a 10-hour day flight with three kids doesn’t leave too much time to lean back and reflect. When we depart the youngest pees on the floor, I knock over my coffee, which I continuously forget and thus step into with the only pair of socks I’ve brought. The kids won’t sleep and after landing the plane taxies exactly long enough for my eldest daughter to vomit. She is the only one we didn’t bring spare clothes for, because she never spills anything. Upon arrival the time difference kicks in. It’s suppertime; people are eating whoppers, socializing and busy as bees, whereas for us it is 2 am. When we learn that the connecting flight to our final destination is delayed, I just want to cry.

WHY do we move?

Why are we doing this? Once upon a time we left the Netherlands for a splendid job opportunity in South Africa. We lived there for three years and now have just left to move to the USA for – you’ve got it – another fabulous job opportunity. Being in the midst of momentary post-arrival misery I can’t think of any good reason for ME to move though.

So why on earth would you become the partner of an expat? Well, there are a few reasons and I would like to share my ‘top five’ with you.

Five reasons to become the partner of an expat

1. Ever wanted to make a career switch? Now is the time. Discover what you really like to do, what you’re really good at and just go for it. It’s a bumpy road and you have to be disciplined and stay focused. BUT, if you find out what makes you really happy, you can be exactly that anywhere.

2. The periodic shifts in location mark significant periods in time with your partner and family. Going through life-changing events (such as moving, good-byes, finding new schools and making new friends) brings you close together and makes you stronger than ever.

3. You can explore countries thoroughly. Living in a country is a totally different experience from simply visiting it. You will discover places only locals know of and get a chance to integrate with people of other cultural backgrounds, with different customs and habits, all of which is eye-opening.

4. Being Dutch has always been a perfect excuse to me. ‘Sorry, I’m very direct, it’s because I’m Dutch.’ As an expat, however, that attitude will get you nowhere. With integrating comes adapting. Of course you will still be you, but the new perspectives and insights you gain will definitely change you. And in my experience, that’s been a positive thing.

5. Last but not least: Life’s a journey unless you make it an adventure. The same goes for the expat life. You can sit back, and only look, or you can make the most of it by really, truly integrating and exploring your new life.

Out the Box

Being an expat means you effectively live out of a box for several months almost every third year. The possibility of truly living the ‘out of the box life’ makes it an adventure. You will have the opportunity to discover what you really like to do, make new friends, integrate and explore. Do that and it will be life-changing. Really.

This was a Guest Blog for Magontheblog.com on March 25th

We prolongeren onze titel

Ik hoor het man J. nog zo zeggen: ‘Maak je geen zorgen (schatje), Unilever zit alleen in normale delen van de wereld.’ Ik geloof man J. want onze relatie is gebaseerd op vertrouwen. Over die mogelijke baan in Amerika twijfel ik dan ook geen moment. Ik zie ons New Jersey en omgeving onveilig maken en als we met zijn vijven in een eierdopje moeten wonen, kan me dat weinig schelen. Hoe hip, hoe lucky!

Dan wijst man J. op de kaart aan waar Unilever nog meer kantoor houdt in Amerika. Althans, we kijken op Google Maps en zoomen een keer of 80 in tot er niets dan land met daarin een heel klein kabouterstadje opdoemt. ‘En daar zit nou Walmart,’ zegt man J. enthousiast. ‘En Walmart is echt heel groot!’ In supermarktland. Dat het me worst zal zijn komt nog het dichtst in de buurt van mijn interesse voor de fast moving consumer goods branche.

Arkansas. Hilarisch vind ik het in eerste instantie. Daar gaan we toch zeker niet echt wonen? Niemand wilde er ooit levend gevonden worden, niemand ging er ooit op vakantie en niemand etcetera. Maar mooie baan, nieuw team en zo wordt het van kwaad tot serieus. Hoe vertel je de kinderen zoiets als je zelf nog in de acceptatiefase zit en alleen nog maar gniffelende gesprekken met vriendinnen voert over 1. Dikke Amerikanen 2. Couponning 3. Onaantrekkelijke mannen met vierkante kaaklijnen en 4. Dat ik mijn troefkaart ‘Nee, ik ga echt ongelukkig worden tussen die imbeciele Amerikanen’ nu echt in ga zetten?

Zouden we er werkelijk ongelukkig worden? Laatst vroeg Boris (7) waarom ik er zo’n leuke dag van had gemaakt. Ze waren naar school geweest, er kwam een vriendin langs met kinderen in dezelfde leeftijd, we maakten een wandeling en we aten pannenkoeken. Niet heel bijzonder, vond ik. Maar dat hij dat vol overtuiging zei, maakte mij wel extreem gelukkig.

Geluk heeft – in principe – niks met je woonplaats te maken. Het is een gevoel, iets dat je kunt zijn en afdwingen zelfs. We hebben gestruggeld om Zuid-Afrika ons thuis te maken, maar we zijn hier nu heel gelukkig. ‘We hoeven het alleen nog maar te blijven!’ Zegt man J. (opgelucht dat ik ook iets positiefs te melden heb). Natuurlijk is je titel verdedigen het lastigste dat er is, maar geluk zonder inspanning, dat bestaat ook niet. Dus, doe mij een hamburger, een nieuw accent en ik ga vast korting bonnetjes sparen; America, here we come.

Dit stukje verscheen eerder op oudersonderling.nl