Tag Archives: nice eve

May be, bye May

May was our month of settling in.

In May we went on our first holiday in Europe.
In May we became used to a continuous forecast of rain and we also figured out that it actually doesn’t rain that often.
In May the children played outside ALL the time with all the kids in our neighbourhood.
In May we put our house on the market.
In May I got used to ‘Wednesday-afternoon-no-school’, which became ‘Wednesday-afternoon-warm-bread’ and resulted in tons of kids at our long table.
In May I was still angry with Joost now and then, but not as often as before.
In May we cycled everywhere and especially to the beach.

In May friendships became more solid. My children gained confidence and felt more and more at ease. They’ve gone through a period of despair after our move. They’ve been in denial, they didn’t want to be here. They’ve gone through a period of mourning; they felt like they lost their friends. Which, in a sense, is the case as their American friends are no longer part of their daily life.
In May I could see and feel them getting strong enough to accept, to be happy and to bounce back.

May was hectic, May was wonderful, maybe, May could stay.
Maybe, but I feel I can let go.

Bye May!

flamingo doei mei

Daar zakt je broek van af

eekhoornZou een eekhoorn wel eens denken ‘oef, daar ben ik echt een beetje te oud voor’? Of zouden dat de overmoedigen zijn die geplet langs de kant van de weg liggen? Zij die een reuzensprong maakten dat in werkelijkheid een kaboutersprongetje bleek. Ik was onderweg naar de nieuwe sportschool en ik ontweek lichaampjes. Soms scheurde ik eroverheen. Niet expres, ik was gewoon een pietsie te laat weggegaan. Maakt ook niet uit verder, dood is dood.

Overigens vroeg ik die ochtend een Social Security Nummer aan. In een dorp 40 kilometer verderop. Man J. legde voor de gelegenheid de benodigde documenten klaar, hij had het al eens gedaan snap je. Dus ik loop bij de de gemeente binnen en tref aan: vier rijen stoelen aan weerszijde van het gangpad. Propvol mensen. Aan het einde van het gangpad stond het nummertjesapparaat. Ik schreed erheen terwijl ik ‘well, good morning to you all’ murmelde en glimlachte. Eerst naar rechts en toen naar links. Je wil immers niemand teleurstellen. Gelukkig schalde precies op dat moment door de intercom: ‘De loketten gaan zo open. Als u wapens of messen bij zich heeft, leg die even in de auto.’

Voor de vorm keek ik in mijn tas. Ik zag een nagelvijl. Als ik kwaad wilde kon ik daar wel wat mee. Ik vroeg me af of meer mensen zo dachten en juist aangespoord werden om iets te ondernemen door het verzoek.
Toen mocht ik naar binnen.
‘Paspoort?’ Vroeg de ambtenaar.
‘Paspoort?!’ Reageerde ik verschrikt.
Een paspoort had man J. niet neergelegd bij ‘de spullen die je nodig hebt etc.’ Voor wie net nog dacht – Wat een geweldige man! – het is maar net hoe je het bekijkt.

Maar goed, ik racete naar de sportschool en voegde me  in het zaaltje tussen fitte mensen. Je ziet het direct, ze rekken en strekken alsof we ieder moment ten strijde zullen trekken. De juf startte de muziek en kondigde de eerste oefening aan: omhoog springen en je voeten aanraken. Ze deed het voor. Het zag er soepel uit. Ze deed het nog een keer voor en een moment dacht ik, wij hoeven niks te doen! Het is een show!
Toen begonnen we en ik ging oké tot ik in de spiegel keek en naast mijn tomatenhoofd ook een afgezakte superhippe nieuwe broek ontwaarde. Waarmee ik maar zeggen wil, er zijn genoeg redenen waarom je soms een dood eekhoorntje zou willen zijn.

Paars was schaars

BoekenkastNa drie maanden in de USA met gehuurde meubelen, stonden er een container en vijf potige mannen voor de deur. Ze vulden ons huis razendsnel met 352 ‘items’. Wanneer hadden we dit allemaal verzameld, vroeg ik me af terwijl ik paniekerig dozen opende en ook weer dichtvouwde omdat er niet inzat wat ik zocht. Wat ik zocht was ik overigens ook al lang weer vergeten.

Dus wat deed ik? Ik zette alle boeken in de kast in de woonkamer op kleur! Het was een klus in de categorie ‘in het geheel geen haast, ook niet een beetje’ en bovendien stoorde ik man J. die de situatie op zijn manier onder controle probeerde te krijgen door dozen af te tekenen en tegelijkertijd een online cursus te volgen. Ik vond dat oneerlijk en zei bijvoorbeeld dat ik ook een online cursus wilde doen, terwijl dat natuurlijk niet eens aan de orde was, maar het ging om het idee.

Man J. sjouwde in de tussentijd de boekendozen – die in de kelder stonden onder de noemer ‘niet urgent’ – weer naar boven en ik zette onder andere een boek over golf in de kast. Het boek was paars en paars was schaars.

Af en toe vroegen de verhuizers of ik het nog overzag. Dan piepte ik ja, waarop zij zeiden dat ik me geen zorgen moest maken omdat de dames van de uitpak de volgende dag zouden komen. Ik zei niet dat ik dat heel denigrerend vond klinken, want ik denk (inmiddels) ook dat vrouwen beter kunnen uitpakken. Bovendien zag ik voor me hoe de uitpaksters alle kasten in één dag zouden organiseren.

De volgende dag waren ze daar, de uitpaksters. Nou ja, ‘sters’, het waren twee mannen en één vrouw. Daar ging dus al iets mis. Ze hadden de opdracht alles op een horizontaal oppervlak te zetten. Dat leek me wel een puik plan. Horizontaal was overal behalve ín kastjes, want dingen in kastjes zetten, dat mochten ze niet.

En zo startten we iets dat onderdeel van een quiz had kunnen zijn. Drie mensen pakten in  rap tempo dingen uit, zetten dat op tafels, op de grond, nou ja, als het maar horizontaal was dus en ik (in mijn eentje, iemand moest dringend werken) zette het in kastjes. Soms in het juiste kastje, maar meestal mikte ik het op goed geluk zo half ergens in. Op enig moment riep ik ‘stop de tijd!’ stuurde iedereen naar huis, hinkstapte over de spullen naar de boekenkast en zette er een geel boek in.

Einde.

Gezocht

photo1-8Eerder merkte ik op dat huizen de neiging hebben vrij snel smerig te worden. Je hoeft er weinig voor te doen – erin leven is genoeg – alhoewel drie kinderen het proces aanzienlijk versnellen. We huurden iemand in. Schoonmakers komen in Amerika graag met z’n tweeën en op een goede dag stond er een Mexicaans stel op de stoep. Zij sprak Engels, hij stond zwijgend naast haar met zes keukenrollen onder zijn ene en een stofzuiger onder zijn andere arm geklemd.

We hadden een prijs afgesproken van 90 dollar. Wááát? Ja joh. Ik heb er eerst drie weken over nagedacht, maar daar werd het bedrag niet lager en het huis wel viezer van. De Mexicanen waren vrij snel klaar, vonden ze zelf. Ze moesten bovendien hun zoon ophalen van school en eigenlijk woonden we best ver weg en of ze niet om de week konden komen? Dan was het 140 dollar, 70 dollar per week dus maar, voegde de vrouw in opperste verkoopstaat toe. Of ze dan ook langer bleven hing ervan af, maar ze dacht van niet.

De dame die vervolgens kwam vond het hier afschuwelijk, maar écht afschuwelijk. Californië was beter, eigenlijk was het overal beter, vond ik ook niet? En toen waren daar E. (vrouw) en M. (man). Zij is 60, studeert, heeft een katten- en hondenopvang (of we een hondje willen, oh, een kat dan?) een dochter van 21 die zwanger is van de tweede en binnenkort gaat trouwen (wil je een foto zien?) en vandaar die knalroze gelnagels (vind je ze niet prachtig?)

Toen ze 10 minuten bezig waren – met onder andere het oprollen van álle handdoeken, net als in de sauna! – kwam M. schuifelend naar beneden. Hij moest me iets vertellen. Soms zou hij alleen komen, maar ik hoefde me geen zorgen te maken, want hij is homo. Hij keek me afwachtend aan. ‘Nou geen probleem, ik zie mensen gewoon als mensen,’ zei ik. Beter werd het van mijn kant niet, dus ik vroeg of hij een relatie had.

M. schudde verdrietig zijn hoofd, na zeven jaar bedacht zijn ex dat hij toch liever met een vrouw was (en gaat er binnenkort mee trouwen ook nog), trok M. bij zijn moeder in (althans, in een caravan in de tuin) en begon met schoonmaken. En hij is kampioen schoonmaken, echt beter dan de gemiddelde vrouw. Als ik nog leuke vrijgezellen mannen kende? Maakt niet uit waar, hij reist overal heen voor de liefde.

Schoonmaker: gevonden! Iemand vrijgezellen mannen in de aanbieding?

Spaarvarkentje

spaarvarken_groot_keramiek_roze_9855__57319Een jaar geleden bezochten man J. en ik een Game Park in Zuid-Afrika. Wij waren er heen gereden, een Amerikaans stel was erin gevlogen. Ze hadden de reis gewonnen, of nou ja, ze hadden blijkbaar het hoogste bod uitgebracht. Man J. en ik moesten gingen naar zo’n liefdadigheidsevent. Amerikanen halen graag geld op en het maakt geen reet uit wat het doel is. Er is altijd wel een reden voor een feestje, helemaal als JIJ degene bent die HET MEESTE geld op kunt halen en WINT. Dit event heette ‘Kiss a pig’.

Man J. had me foto’s van vorig jaar laten zien en de dress code was me duidelijk; Doorsnee. Dus wat deed ik, ik kocht een doorsnee jurk. Daarmee had ik fout één in de pocket. Ga nooit voor een jurk die je (zo handig!) later nog aankunt. Alsof je ooit een doorsnee jurk gaat dragen? Los daarvan waren de foto’s die man J. me had laten zien van een ander event, dus het begon gezellig. De galajurken zwierden rond mijn groene doorsnee gevalletje en ik wilde het liefst verdwijnen. Nee grapje, ik wilde man J. neer hoeken, maar ik was net in de USA en voor je het weet beland je in de gevangenis en zou ik mijn dagen slijten in die jurk.

Op enig moment kon ik weer normaal doen (en kon ik ook stoppen met het nadoen van man J, als hij zich voorstelde als JOOST, keihard alsof alle Amerikanen slechthorend zijn?) Het was exact het begin van de ‘silent auction’: Je noteert je bod op een papier dat naast het item ligt. Toevallig is spullen kopen die je niet per se nodig hebt, één van mijn kernkwaliteiten. Ware het niet dat ik mijn bied-stickers deelde met man J. en dus plakten we ons lucky nummer driftig op: Een stofzuiger, een grasmaaier en een mand met 3M producten.

Veel tijd om me druk te maken over deze oersaaie keuzes had ik niet, want een grote mevrouw in een paarse jurk had het gemunt op ONZE stofzuiger. Man J. en ik kozen strategische hoeken van ruimte, plakten zo nu en dan vrijwel onzichtbaar een sticker op de stofzuiger en schoven het ding half onder een tafel.

Uiteindelijk haalde iemand het meeste geld op en kuste een echte big (gatver) en was tevreden met zijn overwinning. Iemand in een paarse jurk bleek van de organisatie en was tevreden met de opbrengst. Twee iemanden wonnen een stofzuiger en een grasmaaier en knorden tevreden, wat een fantastische, fiscaal aftrekbare koopjes.