Tag Archives: shy

Too shy, shy (hush, hush)

VerlegenLucie (6) sits next to me in the car. She looks at me with a pale face and smiles with difficulty.
‘I’m going to take a nap mom,’ she says.
‘That’s okay sweetie,’ I say while caressing her knee.
She closes her eyes and I drive us to the movie theatre for a birthday party.

Two weeks ago she got invited to her best friend’s birthday party.
‘Oh, but I’m not going! Could you ask them to save me a party pack?’ she said.
She didn’t dare to go. Lucie doesn’t dare to do gymnastics and Lucie doesn’t dare to attend parties. Lucie doesn’t go anywhere alone, except for school. The thing is that most parties have a ‘without parents’ stipulation when you’ve reached the age of six. I remind her that she didn’t want other parents to attend her own birthday party and that she also liked that all the girls came. Yes, but this was something totally different. The fact that it’s a movie theatre party makes it extra difficult, because watching a movie is way too scary. We’ve tried it a couple of times in a non-birthday party situation, but we had to leave the movie each time, halfway through.

I try to convince her to go on her own. She keeps on declining and so I email the mom of the birthday girl that Lucie doesn’t dare to come The mom replies that I can join if I want to? It’s a sweet gesture, but I believe she should be able to go on her own, just like all the other children. I notice that I find it hard to deal with her behavior; why doesn’t she dare to do things on her own? At the same time I know that my reaction is caused by recognition, I used to be like that. I want to protect her and boost her self-confidence at the same time, what should I do?

And that’s how we end up in the car together. When we arrive at the theatre she looks as pale as a ghost. If you didn’t know better, you would guess that she has a very nasty dentist appointment. I walk to the entrance of the movies while Lucie follows me as slowly as possible. It’s as if her shoes are stuck to the ground, and each step is a giant effort. I secretly chuckle and realize that she’s dreading going to a supposedly fun party.
‘Mom, if the movie is frightening we can leave, right?’ she asks softly.
I nod right before we enter the party room filled with 15 screaming girls, balloons that constantly pop and pizza, cake and lemonade.

Lucie & PaddingtonWe eat cake and head to the movie theatre. Lucie sits on my lap while we watch Paddington. I can feel that she dislikes watching the previews of other movies, but she doesn’t ask to leave. During scary parts of the actual movie, she puts her fingers in her ears while trying to keep a bowl of popcorn in front of her eyes. And then suddenly, she slips out of my lap. Her cheeks are red, and she sits on the edge of her chair. I look at her and she sticks a thumb in the air. ‘This is not just a little bit fun Mom, this is super fun!’ she whispers. Her eyes say: ‘I can do this’ and I am so happy and proud and a little relieved; it brings us one step further.

Dutch 

Sensitief meisje

VerlegenLucie (6) zit naast me in de auto. Ze is wit en glimlacht moeizaam.
‘Ik ga even slapen mam,’ zegt ze.
‘Dat is goed moppie,’ zeg ik en aai haar over haar been.
Ze doet haar ogen dicht en ik koers ons naar haar bioscoopfeestje.

Twee weken geleden werd ze uitgenodigd voor het feestje van haar beste vriendinnetje.
‘Oh, maar ik ga niet hoor! Vraag jij even of ik wel een party pack krijg?’ zei ze.
 Ze durfde niet. Lucie gaat niet naar gym, Lucie gaat niet naar feestjes. Lucie doet behalve school niks waar wij niet bij zijn. Terwijl de meeste feestjes zonder ouders zijn als je zes bent. Ik zeg haar dat haar eigen feestje zonder ouders was en dat zij het toch ook fijn vond dat iedereen kwam? Jawel, maar dit was anders. Het is bovendien een bioscoopfeestje en de film, dat is echt te spannend.

Ik probeer haar zover te krijgen dat ze wel gaat, alleen. Ze weigert en dus mail ik de moeder dat ze niet durft. Van de moeder mag ik mee. Het is een lief gebaar, maar ik vind dat ze alleen moet, net als alle andere kinderen. Ik merk dat ik het lastig vind, waarom durft ze helemaal niks? Tegelijkertijd weet ik dat ik dat die reactie veroorzaakt wordt door herkenning. Ik was net zo. Ik wil haar beschermen én dat duwtje in de rug geven, maar hoe?

En zo zitten we samen in de auto. Bij de bioscoop stapt een wit hoopje mens uit. Ze ziet eruit alsof ze onverdoofd 85 gaatjes moet laten vullen. Ik wandel naar de ingang terwijl Lucie me tergend langzaam volgt. Het is alsof ze met elke stap haar voet los moet trekken van de grond. Ik grinnik stiekem en realiseer me dat ‘lood in je schoenen’ er dus zo uitziet.
‘Mam, als het eng is gaan we weg hè,’ zegt ze zacht. 
Ik knik nog net voordat we de ruimte binnenstappen met 15 schreeuwende meisjes, ballonnen die steeds knappen en pizza, taart en limonade.

Lucie & PaddingtonNa de taart kijken we de film Paddington. Lucie zit bij mij op schoot. De voorstukjes van andere films vindt ze voelbaar spannend, maar ze blijft zitten. Als het eng wordt, stopt ze haar vingers in haar oren terwijl ze een bak popcorn voor haar ogen probeert te houden. En dan ineens, glijdt ze van mijn schoot. Haar wangen zijn rood en ze zit op het puntje van haar eigen stoel. Ik kijk naar haar en ze steekt een duim op. ‘Dit is niet gewoon leuk mam, dit is superleuk!’ fluistert ze. Haar blik zegt ‘ik kan dit’ en ik ben zo blij en een beetje opgelucht; we zijn weer een stapje verder.