Tag Archives: USA

I need a new gym!

On Monday afternoon the 23rd of March I swam in the World Gym pool in Lowell with my daughters. That evening I attended a kickboxing class in the same gym with Esti Corcoran. Esti is one of my favorite trainers. The people in the class are great too. We’re not close friends, but we kind of know each other and laugh and work out. Oh boy, do we work out; Esti is a very strict coach. I left 10 minutes before the class finished. I’m sorry I did because that night the gym closed down.

Last year in January, my husband, three children and I moved to Bentonville. We are originally Dutch and lived in South Africa for three years. We looked at a few gyms and decided on the World Gym of NWA. They offered fabulous classes, the employees were friendly and the kids could even take swimming lessons. So far, so good.

I never even thought of checking whether this gym was reliable. I assumed people would notify you when things don’t go according plan. But they didn’t. Having lived in Africa makes you believe you’ve seen it all. But we never, ever experienced anything like this. It’s disturbing and I feel betrayed. How come nobody notified me when I renewed my membership a month ago? What will happen to all the employees?

I also notice that I miss going to the gym. I don’t function like I used to; my routine is disturbed and the girls can’t take swimming lessons. I got angry and it didn’t really help. I run outside and I cycle, but I miss my classes. I miss my gym-buddies. Already.

That’s why I decided to take action:
1. I’d like my money back. I’m sure there’s reasons for this, but members are not the ones to blame. I emailed and phoned but without success…
2. I called gyms to check if they are looking for new employees and I recommended my favorite instructors. (Esti and Jamie are great; gym managers and owners, take note!)
3. I’m of course looking for a new gym. It’s almost summer, hello; I need a hot bikini bod!

I’ve been thinking this through and I’m going to try out different classes in Bentonville, Lowell and Rogers’ gyms, taking pictures, describing the atmosphere. My goal is to find a new, friendly, reliable and affordable place – although it will be more expensive than World Gym which might be one of the reasons etc….
It will hopefully inspire other ex-World-Gym-lovers to find a new good place. Let’s spread the word for the fantastic gyms out there!

The first class will be at Define Fitness Studio. Happy to hear other good stories too!

Eva in Gym

Paars was schaars

BoekenkastNa drie maanden in de USA met gehuurde meubelen, stonden er een container en vijf potige mannen voor de deur. Ze vulden ons huis razendsnel met 352 ‘items’. Wanneer hadden we dit allemaal verzameld, vroeg ik me af terwijl ik paniekerig dozen opende en ook weer dichtvouwde omdat er niet inzat wat ik zocht. Wat ik zocht was ik overigens ook al lang weer vergeten.

Dus wat deed ik? Ik zette alle boeken in de kast in de woonkamer op kleur! Het was een klus in de categorie ‘in het geheel geen haast, ook niet een beetje’ en bovendien stoorde ik man J. die de situatie op zijn manier onder controle probeerde te krijgen door dozen af te tekenen en tegelijkertijd een online cursus te volgen. Ik vond dat oneerlijk en zei bijvoorbeeld dat ik ook een online cursus wilde doen, terwijl dat natuurlijk niet eens aan de orde was, maar het ging om het idee.

Man J. sjouwde in de tussentijd de boekendozen – die in de kelder stonden onder de noemer ‘niet urgent’ – weer naar boven en ik zette onder andere een boek over golf in de kast. Het boek was paars en paars was schaars.

Af en toe vroegen de verhuizers of ik het nog overzag. Dan piepte ik ja, waarop zij zeiden dat ik me geen zorgen moest maken omdat de dames van de uitpak de volgende dag zouden komen. Ik zei niet dat ik dat heel denigrerend vond klinken, want ik denk (inmiddels) ook dat vrouwen beter kunnen uitpakken. Bovendien zag ik voor me hoe de uitpaksters alle kasten in één dag zouden organiseren.

De volgende dag waren ze daar, de uitpaksters. Nou ja, ‘sters’, het waren twee mannen en één vrouw. Daar ging dus al iets mis. Ze hadden de opdracht alles op een horizontaal oppervlak te zetten. Dat leek me wel een puik plan. Horizontaal was overal behalve ín kastjes, want dingen in kastjes zetten, dat mochten ze niet.

En zo startten we iets dat onderdeel van een quiz had kunnen zijn. Drie mensen pakten in  rap tempo dingen uit, zetten dat op tafels, op de grond, nou ja, als het maar horizontaal was dus en ik (in mijn eentje, iemand moest dringend werken) zette het in kastjes. Soms in het juiste kastje, maar meestal mikte ik het op goed geluk zo half ergens in. Op enig moment riep ik ‘stop de tijd!’ stuurde iedereen naar huis, hinkstapte over de spullen naar de boekenkast en zette er een geel boek in.

Einde.

Hier gebeurt het

Dansen met KerstEr werkt een Deense meneer in het museum. Hij zit in het team dat je welkom heet en je erop wijst dat je geen grote tassenmee naar binnen mag nemen. Ik weet dat omdat man J. onze tas toch in een kluisje opbergt (‘Ja schatje, een rugtas mag wel, nietes, welles, nietes’) en ik ALLE tijd heb om met een paar mensen uit het team te integreren. Nee, we zijn niet van hier en inderdaad, we komen uit Nederland. De museum-crew is nogal enthousiast, want Nederland ligt naast Denemarken! Een collega van de Deen sleurt ons mee en even later sta ik tegenover een meneer. En wat is dan je openingszin?

‘Hoi, dus jij bent Deens?’ Mmmjuist ja.
‘Ja en jullie zijn Nederlands?’ reageert de Deense meneer.
‘Ja,’ zeg ik.
Daarna ben ik eigenlijk wel uitgepraat, maar ik de crew staart ons nog steeds aan. We kunnen niet nu al stoppen met onze diepgaande conversatie en ik bedenk een paar dingen die ik kan zeggen.
1. Ik heb ook een vriendin die Deens is, nou ja, half Deens. Dat telt misschien niet?
2. Ik kan ook iets in het Deens zeggen: ‘Jeg elsker deig.’ Vrij letterlijk zou ik dan ‘Ik hou van jou’ tegen een onbekende meneer zeggen. Hoe breng je het gesprek daarna weer naar een normaal niveau? Toch lastig.
3. Dans je ook rond de kerstboom met kerst?
Ik ga voor optie drie.

De Deen schudt verdrietig zijn hoofd. Hij is wel ooit begonnen met dansen, maar ze deden niet mee, de Amerikanen. En ik zie voor me hoe de Deense meneer in zijn eentje danste en om zich heen keek en zo voorzichtigjes mensen lokte met een hand ‘Kom nou, ah joh, kom nou’ en dat hij dan afdroop en er nu met kerst voor kiest om te werken. Ik verzin dit erbij hoor overigens, niet gelijk medelijden krijgen. Misschien danst hij wel heel slecht of is er iets anders aan de hand, kan van alles zijn.

In de tussentijd heeft de museum-crew ons  naar het werk van een schilder met een Nederlandse naam gebracht. Of wij kunnen vertellen hoe je zijn naam uitspreekt: Gerardus Duyckinck. ‘Nooit van gehoord,’ zeggen man J. en ik tegelijkertijd en dan spreken we het allebei verschillend uit. Dat bespreken we, althans, ik zeg tegen man J: ‘Domme Harry, nu denken ze echt dat we niks weten.’ De crew slaat het geheel geamuseerd gade en ze vragen vervolgens (zachtjes) aan onze Deense vriend of hij even wil vertalen wat wij zeiden.
Waar gebeurd.

In de puree

mqdefaultDe gevoelstemperatuur was -40. Fahrenheit en dan viel het wel mee, zei iedereen. Iedereen kon het heen en weer krijgen, ik woonde er twee weken en ik had het al wel gezien eigenlijk, in de USAfschuwelijk koud. Daarnaast waren er dingen die gerepareerd moesten worden of aangesloten en dat was ook irritant. Na twee keer kortsluiting en een overstroming in het washok, inclusief paniekerig geroep van man J. ‘handdoeken, meer handdoeken!’ waren we tot de conclusie gekomen dat klusjesmannen bestaansrecht hebben.

Eerst kwam de meneer van de kabel. In het land van Coca-Cola verwacht je een jonge god in een Levi’s spijkerbroek. Dus ik opende de deur en zag pas iemand staan toen ik mijn hoofd 45 graden boog (naar beneden inderdaad). Een stokoud mannetje met een baardje en een gereedschapskistje. Hij wilde niks drinken, ook niet toen ik het voor de tweede keer vroeg en hij wilde geen zelfgebakken cake. Ik was niet beledigd want als je zo klein bent, eet je misschien niet zoveel (of alleen plopkoeken).

Daarna kwam Curtis (Snow) die overigens in het geheel niet kwam opdagen toen het sneeuwde. Man J. had Curtis een lijst gemaild met verschillende te repareren dingetjes. Man J. en ik hadden die lijst van te voren niet doorgenomen. Dat was wel handiger geweest.
Curtis: ‘Welke lampen zijn kapot?’
Ik: ‘Wat staat er op de lijst?’
Curtis: ‘Niks.’
En zo liepen we alsnog een rondje door het huis.

‘Op de lijst staat ook ‘thermostaat’,’ zei Curtis.
‘Uhm, ik denk omdat we geen gebruiksaanwijzing hebben gekregen?’ Opperde ik.
Zuchtend trok Curtis het kapje van de thermostaat en begon een verhandeling.
‘En dan druk je hier om de temperatuur te verhogen en op dit knopje om de temperatuur te verlagen. Snap je?’ Nou, ik begreep dat wel ja. Maar ik wilde hem ook niet het gevoel geven dat hij het voor niks stond te doen, dus ik zei af en toe ook nee. Waarschijnlijk dacht hij dat man J. die lijst had gemaakt omdat ik echt een domme koe ben, want we namen het hele ding tot in detail door.

Na de thermostaat liepen we naar de keuken met loshangende kastjes en ik drukte per ongeluk op een knopje waardoor er ineens een soort gebrul uit het aanrecht kwam. Verschrikt keek ik Curtis aan. Blijkt dat we een ingebouwde etensvermaler hebben. Je kunt er al je restjes ingooien, vermalen en wegspoelen. ‘Alles?’ Vroeg ik hem voor de vorm terwijl ik dacht aan hele kippen die je erin kunt proppen en dat ik zo’n vermaler alleen ken van camping-wc’s.
‘Nee,’ zei Curtis, ‘geen aardappelpuree.’
Al met al een super informatief dagje.

Afscheid

Al bijna drie jaar wonen we in Zuid-Afrika en waarschijnlijk gaan we binnenkort verhuizen. Het contract van man J. eindigt en nieuwe uitdagingen liggen in een nog niet nader gedefinieerd ‘elders’. Wat we wel weten is dat het hier door ons gehuurde huis verkocht is per januari 2014. Het is nu eind oktober (oh lichte paniek scheer je weg!) We weten ook dat we waarschijnlijk niet terug gaan naar Nederland. Hoe bereiden we de kinderen voor op iets dat nog zo onzeker is?
 
Tijdens het eten vraag ik waar ze het liefste zouden wonen. ‘In Nederland natuurlijk!’ Zegt Boris (bijna 8). Hij was vijf toen we uit Nederland vertrokken en had daar al een hecht vriendengroepje. In Kaapstad! Roept Lucie (bijna 5). We vierden er vakantie en in Kaapstad ligt Ratanga Junction, een pretpark dat nogal wat indruk heeft gemaakt. Bobbie van drie begrijpt er niks van en noemt voor de vorm ook Kaapstad.
 
Ik probeer het anders: ‘Stel dat we niet naar Nederland of Kaapstad gaan, waar wil je dan wonen?’ Boris antwoordt: ‘Amerika, want daar komen alle spullen vandaan!’ Ik zeg hem dat ik dat niet zeker weet. Boris weet zeker van wel. En zo lopen we door het huis, kijkend op de onderkant van bakjes, in kledinglabels en pakken rijst op zoek naar bewijs waar ‘de dingen gemaakt worden’. China scoort goed (tot zover ook mijn mislukte pogingen bewust te kopen). ‘Oké, China mam, maar het allerliefste woon ik toch in Nederland.’ Zegt Boris.
 
Ik vraag me af voor wie ik dit doe. Zoek ik onbewust naar het zogenaamde goede antwoord? Naar een geruststellend: Het maakt niet uit mam? Ooit maakten we de keuze om een tijdje expat te worden. Dat betekent dat we de kinderen meenemen in onze slipstream en dat niet alles leuk of goed te praten is. We staan op het punt ze wederom uit hun vertrouwde omgeving van school, vriendjes en sportclubjes te halen. We laten een huis en een land waar ze op blote voetjes rondrennen achter. Het land waar Bobbie peuter werd, Lucie kleuter en Boris een echte grote vent.
 
Ik realiseer me ineens dat we met de verhuizing ook afscheid van een periode van kleine kinderen en kleine voetjes nemen. Dat is niet anders als je niet zou verhuizen denk ik, maar door het zo te markeren wordt pijnlijk zichtbaar dat de tijd doordendert. Misschien kunnen wij er slechts voor zorgen dat we het verhuizingsproces en afscheid zo goed mogelijk begeleiden als het zover is. En verder? Verder gaan we van de volgende periode weer net zo’n waanzinnig mooie herinnering maken!
 
Dit stukje verscheen eerder op oudersonderling.com